ปให้เหมือนกับเงา อันที่จริงเขาไม่ควรมาเที่ยวแบบนี้ตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ ชเวอินซอบรู้สึกเหมือนตนกำลังทรยศต่อเจนนี่ทุกครั้งที่มีความสุขเล็กๆ หรือมีรอยยิ้ม และเขาก็จะรู้สึกละอายขึ้นมา
แฮปปี้ทำตัวออดอ้อนด้วยการเอาหัวมาถูไถที่ปลายเท้าของอินซอบ แม้เขาอยากจะดึงมันเข้ามากอดและเอ็นดูมันให้มากๆ แต่ก็ได้แต่หันหน้าหนีและจงใจทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
“ซอบ ช่วยพาแฮปปี้กลับไปส่งที่บ้านหน่อยสิ”
“ครับ?”
“เจ้าของเขาเป็นคนแก่ที่เดินไม่ค่อยสะดวกน่ะ ถ้าไม่เห็นเจ้านี่นานๆ ฉันกลัวว่าเขาจะมาตามหาถึงที่นี่น่ะสิ”
“ครับ เข้าใจแล้วครับ”
ชเวอินซอบจับเชือกจูงของสุนัขตัวนั้นไว้ แฮปปี้นึกว่าตัวเองจะได้ไปเดินเล่นจึงดีใจ และเริ่มเดินนำหน้าเขาไป เมื่อเห็นก้นของสุนัขนั้นส่ายไปมา อินซอบก็นึกถึงทางเดินที่เขาเคยเดินเล่นกับวิล
ทันทีที่เดินพ้นกำแพงของบ้านพักตากอากาศและเลี้ยวตรงหัวมุม อินซอบก็นั่งลงราวกับทรุดตัว และดึงแฮปปี้เข้ามากอด ในตอนแรกเจ้าสุนัขตกใจดิ้นใหญ่ แต่สุดท้ายก็ส่ายหางและเลียหน้าเขา
“วิล...วิล...”
แม้จะรู้ว่ามันไม่ใช่วิล แต่อินซอบก็เรียกมันแบบนั้น เขาน้ำตาเอ่อเพราะความอบอุ่นเล็กๆ ในอ้อมอกของตน เขารู้สึกเหมือนมีน้ำเกลือ
