ร้อนๆ ซัดสาดเข้ามาในลำคอ
เขาคิดถึงวิล คิดถึงแม่ คิดถึงพ่อ คิดถึงน้องๆ คิดถึงป้าสเตซี่ คิดถึงคุณยาย และก็คิดถึงเจนนี่ด้วย ช่วงเวลาที่เขาต้องแกล้งทำตัวเป็นผู้ใหญ่ กดความรู้สึกต่างๆ ไว้ และทำงานที่ไม่ชอบในที่ที่ไม่คุ้นเคยนั้นแสนจะลำบาก
เขาเจ็บปวดทุกครั้งที่สัมผัสได้ถึงความจริงใจของคนที่มอบคำชมให้เขา ถ้าทำได้เขาก็อยากเขียนคำว่าผมไม่ใช่คนที่สมควรได้รับคำชมแบบนั้นหรอกครับแปะไว้ที่อกเวลาไปไหนมาไหนเหมือนกัน
การต้องเฝ้ามองอีอูยอนอยู่ข้างๆ นั้นยากยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เขารู้สึกเหมือนมีใครบางคนใช้มีดตัดความรู้สึกที่เรียกว่าความละอายใจออกเป็นชิ้นๆ และเอามาใส่ไว้ในหัวใจของเขา เขาทั้งรู้สึกเจ็บปวดและรู้สึกผิด แต่เขาจะต้องรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเจนนี่ เพราะเธอคือเพื่อนรักของเขา
“วิล...”
เมื่อชเวอินซอบร้องไห้สะอึกสะอื้น แฮปปี้ก็แลบลิ้นเลียหน้าพร้อมกับช่วยปลอบใจ ชเวอินซอบกอดมันแรงขึ้น
จู่ๆ สุนัขตัวนั้นก็เริ่มร้องคราง
“ขอโทษที…”
แม้อินซอบจะคลายแรงที่มือแล้ว แต่แฮปปี้ก็ยังทำหูลู่และวิ่งไปหลบอยู่ด้านหลังของเขา ตอนนั้นเองชเวอินซอบถึงได้รู้ว่ามีเงายาวๆ ทอดลงบนปลายเท้า
“ร้องไห้เหรอครับ”
“…!”
“ทำไม
