กงของปีเตอร์ลงทั้งๆ ที่เขายังพูดไม่จบด้วยซ้ำ ตอนนั้นเองที่ปีเตอร์ได้รู้ความจริงว่าอีกฝ่ายพยายามจะใช้กำลังในความหมายอื่นกับตน เขารู้สึกคลื่นไส้ และพยายามปัดแขนไปมาอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่แน่นอนว่ามันไม่เพียงพอที่จะสู้กับเฟร็ดที่แข็งแรงกว่าเขาเป็นสองเท่า
“โธ่เว้ย อยู่เฉยๆ สิ บอกให้อยู่เฉยๆ!”
เฟร็ดที่กำลังมีอารมณ์จับขาทั้งสองข้างของปีเตอร์กดลงกับพื้น ปีเตอร์ส่ายหน้าที่มีเลือดกำเดาไหลพลางส่งเสียงร้อง ‘หยุดนะ ฉันไม่ชอบ อย่าลูบ’ แต่ทันทีที่เขาทำแบบนั้นเฟร็ดก็ใช้มือปิดปากเขาไว้ ฝ่ามือใหญ่ๆ นั่นเหมือนเหล็กกล้า เขาไม่สามารถหายใจได้เลย แม้ปีเตอร์จะออกแรงเพื่อหายใจ แต่ยิ่งเขาทำแบบนั้น ออกซิเจนก็ยิ่งลดน้อยลง ในสติที่เลือนราง เขารู้สึกได้ว่าร่างกายของตัวเองหายใจเหนื่อยหอบและขนลุกเพราะมือของเฟร็ดที่ลูบไล้ตัวเขา ตอนนั้นเองเขาก็รู้สึกว่าร่างใหญ่ๆ ของเฟร็ดหายไปพร้อมกับเสียงดัง ปัก
“เป็นอะไร…ไหม”
เสียงนั้นสั่น
เด็กผู้หญิงตัวอ้วนถักผมสีทองสุขภาพแย่เป็นเปียคู่ถือถ้วยรางวัลแบนๆ ไว้ในมือข้างหนึ่ง ใบหน้าของเด็กหญิงที่เปื้อนทั้งเหงื่อและฝุ่นดูเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก
และเขาก็ได้มารู้ความจริงทีหลังว่าวันนั้นเธ
