ะจายลงบนเสื่อ
ปีเตอร์เกลียดเฟร็ด เขาไม่เข้าใจอีกฝ่ายที่คอยตามเขา เอาหนังสือของเขาไปซ่อน หรือแกล้งเขา แม้เขาจะไม่ได้ทำอะไรผิดเลยก็ตาม
“…ไม่มี”
“ว่าไงนะ”
“ถ้ามันเป็นประเทศที่ไม่มีนายแล้วล่ะก็ ฉันไม่สนใจหรอกว่ามันจะเป็นที่ไหน”
ตอนนี้เขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าตัวเองไปเอาความกล้าแบบนั้นมาจากไหน แม้ปีเตอร์จะพูดออกไปแบบนั้น แต่มือและเท้าของเขากลับสั่นเทาเพราะกลัวโดนชก เฟร็ดทำหน้าเหมือนจะต่อยเขาอีกสักทีพลางกัดปากและพูดลอดไรฟัน
“ถอนคำพูดนั้นซะ”
“…”
“ไอ้โง่ฉันบอกให้ถอนคำพูดไง”
ยิ่งใบหน้าของเฟร็ดแดงมากขึ้นเท่าไร ปีเตอร์ก็ยิ่งกลัวมากขึ้นเท่านั้น แต่อีกใจหนึ่งเขาก็รู้สึกโล่งใจ แม้จะไม่รู้เหตุผล แต่มันต้องเป็นเพราะเขาสามารถทำลายความมั่นใจของเฟร็ดลงได้อย่างแน่นอน
“บอกให้ถอนคำพูดไง!”
เฟร็ดแผดเสียงแหลมแสบหูออกมาซึ่งมันดูน่ากลัวมากๆ แต่ปีเตอร์กลับส่ายหน้า เฟร็ดด่าทอและกระโจนขึ้นมาบนตัวเขา ปีเตอร์หลับตาเตรียมพร้อมที่จะโดนต่อย แต่สิ่งที่โดนตัวเขากลับไม่ใช่ความรุนแรงของพละกำลัง
“ไอ้เด็กเอเชียเฮงซวยเอ๊ย”
จนกระทั่งเฟร็ดรูดซิปกางเกงของตัวเองลง ปีเตอร์ก็ยังไม่เข้าใจว่าสถานการณ์ตอนนี้คืออะไร
“จะ จะทำอะ…”
เฟร็ดดึงกางเ
