ไม่คิดว่าเด็กชายชาวเอเชียตัวผอมแห้งจะตะโกนใส่ตัวเอง
“ฉันก็ไม่อยากอยู่กับเด็กแบบพวกนายหรอก!”
“เพราะงั้นถึงบอกว่าจะกลับจีนเหรอ”
“ไม่ใช่จีนแต่เป็นเกาหลีต่างหาก ถึงพวกนายจะแยกไม่ออก แต่มันต่างกัน…!”
เขาหุบปากทั้งๆ ที่ยังพูดไม่จบ เฟร็ดใช้หมัดต่อยหน้าปีเตอร์
“ไอ้เหี้ยเอ๊ย คนอย่างแกจะไปไหนได้!”
เฟร็ดโมโหราวกับสิ่งที่ปีเตอร์พูดออกมาเป็นสิ่งที่ไม่ควรพูดและเริ่มชกเขา พวกเด็กผู้ชายที่หัวเราะกันคิกคักพลางมองดูพวกเขาในตอนแรกเริ่มส่งสายตาเป็นกังวลออกมาทันทีที่เหตุการณ์รุนแรงขึ้น
“เฟร็ด หมอนี่เป็นโรคหัวใจนะ ถ้าต่อยเขาแรงขนาดนี้…”
“หุบปาก ฉันจะต่อย ใครจะทำไม”
“เฟร็ดคนมองกันเยอะนะ”
เฟร็ดกำผมของปีเตอร์ที่เลือดกำเดาไหลเอาไว้ และลากเข้าไปในห้องเก็บอุปกรณ์พละที่ไม่มีคน
ทันทีที่ถูกโยนลงไปบนเสื่อที่มีฝุ่นฟุ้ง ปีเตอร์ก็รู้สึกได้ว่ามีก้อนเลือดสำลักออกมาจากคอของเขา เพื่อนๆ ที่รู้จักนิสัยของเฟร็ดดีแกล้งทำเป็นห้ามอยู่ไม่กี่ครั้งและไม่มีใครกล้าตามเข้ามาเลย เฟร็ดเข้ามาด้านในก่อนจะปิดประตูลงกลอน
“ว่าไง แกบอกว่าแกจะไปไหนนะ”
“…”
“ฉันถามว่าแกจะไปไหน”
ฝ่ามือใหญ่โตของอีกฝ่ายฟาดเข้ากับแก้มของปีเตอร์ เลือดที่อยู่ในปากกร
