มมาจากห้องสมุด ฉันต้องคืนในสภาพเรียบร้อยที่สุด”
พวกยักษ์ใหญ่ที่อยู่รอบๆ รับรู้ได้ว่าเสียงของปีเตอร์กำลังสั่นและพวกเขาก็ระเบิดหัวเราะกันเสียงดัง เฟร็ดหยิบหนังสือที่อยู่ใต้เท้าขึ้นมาและถามว่า ‘เล่มนี้เหรอ’
“ใช่ เอาคืนมา…!”
ปีเตอร์ยื่นมือออกไปแต่กลับไร้ประโยชน์ เฟร็ดก้มลงมองเขาที่เขย่งเท้าอย่างลุกลี้ลุกลนอยู่ด้านล่างราวกับดูน่าขัน
“แกอ่านหนังสือนี่แล้วจะไปทำอะไรได้”
“คืนมาเถอะ”
“จะกลับประเทศตัวเองหรือไง”
นิดๆ หน่อยๆ พวกเขาก็จะสาดคำด่าใส่ปีเตอร์ให้กลับประเทศของตัวเองไป แต่สำหรับปีเตอร์ที่ถูกรับมาเลี้ยงที่อเมริกาตั้งแต่หนึ่งขวบนั้น เขาไม่มีประเทศให้กลับไป ประเทศบ้านเกิดที่ไม่เคยมีอยู่ในความทรงจำเป็นเพียงประเทศที่ห่างไกลประเทศหนึ่งเท่านั้น แม้เขาจะเรียนภาษาเกาหลีตั้งแต่เด็กตามความตั้งใจของพ่อที่เป็นคนเกาหลีรุ่นที่สอง แต่เขาไม่เคยคิดว่าตนเป็นคนเกาหลีเลยแม้แต่ครั้งเดียว
“ไสหัวกลับประเทศตัวเองไปเลยไอ้เจ๊ก”
ยักษ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ เฟร็ดเตะก้นปีเตอร์พลางเอ่ยล้อ ปีเตอร์ตะโกนกลับไปว่า ‘รู้แล้วน่า’ ด้วยความโมโห
“ว่าไงนะ”
“ฉันจะไป วางหนังสือลงเดี๋ยวนี้ เพราะฉันจะไป!”
เขาแย่งหนังสือคืนมาในขณะที่เฟร็ดกำลังเหม่อด้วย
