่นมือออกไปเพื่อจะห้ามเขา แต่อีอูยอนกลับเตือนเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ออกไปรอข้างนอกเถอะครับ”
“ไม่ครับ ผม…”
“ออกไปรอข้างนอกครับ”
แม้ตาเขาจะยิ้ม แต่เสียงของเขากลับเย็นชา ไหล่ของชเวอินซอบสั่น อีอูยอนดันไหล่ของชเวอินซอบออกไป ชเวอินซอบจัดเสื้อผ้าที่หลุดรุ่ยด้วยมืออันสั่นเทาก่อนจะออกไปด้านนอก ที่หน้าห้องน้ำมีผู้หญิงที่กำลังรออีอูยอนยืนอยู่สองสามคน ชเวอินซอบขาสั่นและจะต้องยืนพิงกำแพงหน้าห้องน้ำรออีอูยอน ผ่านไปไม่นานอีอูยอนก็เดินออกมาด้วยใบหน้าที่สะอาดสะอ้านไม่ต่างกับตอนปกติ
“ไปกันเถอะครับ สายแล้ว”
ทันทีที่อีอูยอนโอบไหล่ของชเวอินซอบและพูดแบบนั้น คนที่อยู่รอบๆ ก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมา มันเป็นภาพที่เหมือนกับตัวอย่างของดาราใจดีที่คอยดูแลผู้จัดการส่วนตัว
แต่มันไม่ง่ายสำหรับชเวอินซอบ เพราะเขาไม่มีแรงแม้แต่จะเดิน ถ้าอีอูยอนไม่แกล้งทำเป็นกอดคอและประคองเขาไว้ เขาคงเดินไปได้ไม่กี่ก้าวและทรุดลงตรงนั้น ชเวอินซอบพยายามจะอธิบายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องน้ำ แต่คนที่เข้ามามุงอยู่รอบๆ เพื่อดูอีอูยอนกลับมีมากเกินไป
อีอูยอนเพิ่มแรงลงไปที่มือที่โอบไหล่ของชเวอินซอบไว้ ชเวอินซอบ
