กาแฟเหรอ”
อีอูยอนทำตัวมีมารยาทมากๆ แม้แต่กับผู้จัดการส่วนตัว แต่การพบปะกันตามมารยาทกับการพบปะกันเป็นการส่วนตัวนั้นต่างกันราวฟ้ากับเหว เขาเป็นคนประเภทที่จะไม่ออกไปไหนหรือติดต่อกับผู้จัดการเป็นการส่วนตัว แน่นอนว่าตัวเขาเองก็จะไม่สั่งให้ผู้จัดการส่วนตัวพูดอย่างเป็นกันเองกับตนโดยเด็ดขาด ชเวอินซอบไม่สามารถห้ามตัวเองไม่ให้ตกใจกับการที่อีอูยอนซึ่งเป็นคนแบบที่ว่านั้นเรียกแค่ชื่อของเขาโดยไม่เรียกนามสกุลทั้งๆ ที่เพิ่งเจอกันไม่กี่วัน
“พี่จะเลี้ยงกาแฟนายเอง”
“เอ่อ…คือว่า…”
อีอูยอนหันไปขออนุญาตกับนักข่าวว่า ’ขอเวลาเดี๋ยวนะครับ’ ก่อนที่จะลุกขึ้นจากที่ เขาตบบ่าของชเวอินซอบถามเขาว่าเขาจะดื่มอะไรดี
“…จะดื่มอะไรดีน้า เอาอะไรดีล่ะ”
เหงื่อเย็นๆ ไหลลงมาตามแนวกระดูกสันหลังของชเวอินซอบที่แกล้งทำเป็นดูเมนูและพึมพำกับตัวเอง เขาเห็นว่าบรรยากาศของอีอูยอนดูไม่ปกติจึงเดินเข้ามาในร้าน และถูกกวาดเข้ามาในสถานการณ์ที่ไม่น่าวางใจนี้
“เลือกอะไรมาก็ได้ เอาตามที่ชอบเลย”
ชเวอินซอบรับรู้ได้ถึงเนื้อหาที่แท้จริงซึ่งซ่อนอยู่ในคำพูดของอีอูยอนดี มันเป็นคำข่มขู่ที่แต่งแต้มความอ่อนโยนลงไป มันหมายความว่าไม่ต้องคิด
