เมื่อยูมินจูตรวจสอบจนแน่ใจกับตาแล้วว่าคนที่อยู่ด้านในเป็นผู้ชายจริงๆ เธอก็พูดอ้ำๆ อึ้งๆ
“ตายแล้ว เป็นผู้จัดการส่วนตัวจริงๆ สินะ ฉัน…ยังไงดีล่ะ ขอโทษด้วยแล้วกันนะคะ เดี๋ยวฉันจะมาบอกกับผู้จัดการส่วนตัวเองอีกที แน่นอนว่าคุณจะให้ฉันทำเป็นว่าเรื่องคราวนี้ไม่เคยเกิดขึ้นใช่ไหมคะ”
“แน่นอนอยู่แล้วครับ”
อีอูยอนยิ้มพลางจับข้อมือของเธอลากออกไปที่ประตูหน้าบ้าน แม้น้ำเสียงของเขาจะดูมีมารยาท แต่การกระทำของเขากลับไม่ได้เป็นแบบนั้น
“จะต้องทำเป็นว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นโดยเด็ดขาดนะครับ”
“ค่ะ ไว้อีกเดี๋ยวฉันจะ…”
อีอูยอนเปิดประตูหน้าบ้านและดันยูมินจูออกไป ยูมินจูไม่รู้แม้กระทั่งความจริงที่ว่าเธอถูกอีกฝ่ายไล่ทั้งๆ ที่ตัวเธอเองยังไม่ได้สวมรองเท้าด้วยซ้ำ เพราะอีอูยอนกำลังทำตายิ้มอย่างอ่อนโยนอยู่
“ให้มันเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นนะครับ คุณยูมินจู”
“เอ่อ คือฉัน…”
อีอูยอนเอ่ยขึ้นพร้อมกับเตะรองเท้าของหญิงสาวที่กองอยู่ที่ปลายเท้าของเขาออกไปอย่างแรง
“เพราะฉะนั้นกลับขึ้นห้องไปดีๆ นะครับ”
แม้จะมีน้ำเสียงหงุดหงิดของหญิงสาวดังมาจากด้านนอกหลังจากที่ประตูถูกปิดลง แต่อีอูยอนก็ไม่สนใจ ชเวอินซอบที่อาบน้ำเสร็จแล้วก็
