ออกมาข้างนอกหลังจากนั้นไม่นาน อีกฝ่ายมึนงงเพราะเรื่องที่น่าตกใจ และใบหน้าของเขาก็ยังคงแดงอยู่
“ขอโทษด้วยนะครับ เธอห้ามตัวเองไม่ได้เพราะเมาน่ะครับ คุณไม่ต้องไปฟังที่เธอพูดก็ได้”
“ไม่หรอกครับ ผมไม่เป็นอะไร แต่ว่า…เธอไปแล้วเหรอครับ”
ชเวอินซอบมองไปรอบๆ บ้านและเอ่ยน หน้าของเขายังแดงอยู่ เพราะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ และสีหน้าของเขาดูเหมือนจะร้องไห้ในไม่ช้าถ้าถูกตี
“ครับ เพิ่งกลับเมื่อสักครู่นี่เองครับ”
“…ครับ”
หยดน้ำที่ไม่ได้ถูกเช็ดเพราะความตกใจนองอยู่ตรงไหล่ของชเวอินซอบ อีอูยอนจึงยื่นผ้าเช็ดตัวให้อีกฝ่าย
“เช็ดเสียนะครับ”
“อ๋อ ขอโทษด้วยนะครับ”
ชเวอินซอบรับผ้าเช็ดตัวไปและเริ่มเช็ดน้ำที่หยดอยู่บนพื้น อีอูยอนถึงกับพูดไม่ออก เพราะความไม่น่าเชื่อตรงหน้า
“ไม่ครับ ผมให้คุณเช็ดผมน่ะครับ”
“เอ่อ อะ อันนี้นะครับ”
ใบหน้าของชเวอินซอบแดงขึ้นมาหนึ่งระดับ เขาลุกขึ้นมาอย่างลังเลและเช็ดผมตัวเองด้วยผ้าที่เขาเพิ่งจะเอาไปเช็ดพื้น
อีอูยอนคิดว่าถ้าเป็นถึงขนาดนี้ มันก็ยากที่จะแยกแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นคนโง่หรือเป็นคนซื่อกันแน่ เขาหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหม่มาเพิ่มอีกหนึ่งผืนและยื่นให้ชเวอินซอบใช้เช็ดผม ไม่มีบทสน
