“อะไรกันเนี่ย ลมอะไรหอบมาล่ะ ถึงได้มาหาฉันที่ห้องทำงานได้”
กรรมการผู้จัดการคิมฮักซึงที่เห็นอีอูยอนนั่งอยู่บนโซฟาขมวดคิ้วราวกับเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น
“ว่าจะมาทักทายด้วยน่ะครับ ไม่ได้มานานแล้ว”
“แล้วนั่นกำลังอ่านอะไรอยู่ล่ะ”
“เรซูเม่ของผู้จัดการส่วนตัวครับ”
“ว่าไงนะ ของใคร”
“ของคุณชเวอินซอบครับ”
“เจ้านั่นทำไมอีกล่ะ เขาเป็นอะไร นี่นายพยายามจะทำอะไรกันแน่ หา!”
“ผมจะไปทำอะไรล่ะครับ ถ้าคนอื่นมาได้ยิน เขาจะเข้าใจผิดเอานะครับท่านกรรมการผู้จัดการ”
คำพูดนี้ไม่ใช่คำโกหก อีอูยอนไม่เคยทำอะไรเลย ผู้จัดการส่วนตัวคนใหม่ปรับตัวได้เร็วจนน่าตกใจ อีกฝ่ายเตรียมอาหารที่เขาชอบเอาไว้ แม้แต่เพลงที่อีกฝ่ายเลือกเปิดในระหว่างทางกลับบ้านก็ดี อีกฝ่ายรู้แม้กระทั่งความชอบในเรื่องกาแฟของเขาที่มักจะดื่มอเมริกาโน่ในเวลาปกติ และดื่มลาเต้ในวันที่ฝนตก
แม้แต่ความสามารถในการเลือกเสื้อผ้าของอีกฝ่ายก็ดีพอที่จะทำให้โคดี้ประทับใจ เขาเลือกเสื้อผ้าที่น่าจะเข้ากับอีอูยอนได้ราวกับเป็นผู้เชี่ยวชาญ ไม่เพียงเท่านั้นอีกฝ่ายยังแสดงออกว่าเขาอ่านสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว และจะถอยออกไปในตอนที่อีอูยอนอารมณ์เสียทันที ผู้จัดการส่วนตัวของ
