เขาสมบูรณ์แบบสมบูรณ์แบบเสียจนเขาหงุดหงิด เพราะอีกฝ่ายสมบูรณ์แบบเกินไป
“แล้วทำไมนายถึงมาอ่านเรซูเม่ของเจ้าเด็กอินซอบนั่นล่ะ”
“ก็เขาเป็นคนที่ทำงานกับผมนี่ครับ ผมก็ต้องมีเรื่องให้สงสัยอยู่แล้ว”
“มันก็ฟังดูมีเหตุผลนะ แต่จนถึงตอนนี้นายเคยอ่านเรซูเม่ของผู้จัดการส่วนตัวสักครั้งหรือยัง”
“แล้วผมจะอ่านบ้างไม่ได้เลยเหรอครับ”
อีอูยอนไม่ยอมเงยหน้าขึ้น เขาอ่านจดหมายแนะนำตัวของชเวอินซอบพลางเอ่ยถาม หลังจากที่ตัวตนแท้จริงอันแสนเน่าเฟะของเขาถูกจับได้ เขาก็เลยแสดงนิสัยเดิมของตัวเองออกมาต่อหน้ากรรมการผู้จัดการคิม
“ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้หรอกนะ…”
“อย่างนั้นมันก็เท่ากับได้สินะครับ”
อีอูยอนไล่สายตาอ่านเรซูเม่ของชเวอินซอบอย่างละเอียด
“ทำไมล่ะ มีปัญหาอะไรกันแน่”
“ไม่ได้มีปัญหาอะไรครับ”
“แล้ว?”
“เพราะมันไม่มีเลยนี่แหละครับปัญหา”
“มีปัญหาก็ว่า ไม่มีปัญหาก็ว่า โอ๊ย นี่นายเป็นคนยังไงกันแน่เนี่ย”
กรรมการผู้จัดการคิมฮักซึงส่งเสียงร้องที่เจ็บปวดออกมา และนั่งลงตรงข้ามกับอีอูยอน อีอูยอนมองเสื้อผ้าของอีกฝ่าย เห็นได้ชัดว่าวันนี้เขาใส่ใจตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นก็หัวเราะหึออกมา
“แต่งตัวแบบนี้เหมือนกรรมการผู้จัดการเป็นดาราซะเอง
