มองทางข้างหน้าแต่ที่ปลายสายตากลับมองเห็นมือซ้ายของแจยองอยู่ตลอด ถึงแม้มือขวาจะเขี่ยเสื้อโค้ตบ้าง จับต้นคอบ้าง หรือสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อบ้าง แต่มือซ้ายกลับถูกทิ้งไว้ข้างลำตัวอย่างนั้น และเอาแต่ขยับยุกยิกตั้งแต่ออกมาจากโรงหนังได้หนึ่งนาทีก็แล้ว สองนาทีก็แล้ว สามนาทีก็แล้ว จนซังอูรู้สึกขัดใจ ทันใดนั้นซังอูก็ก้มลงมองนาฬิกาและพบว่าตอนนี้ใกล้จะตีสองแล้ว
‘ไหนบอกว่าทางลัด’
แม้จะเลยเวลานอนมาแล้วถึงสองชั่วโมง แต่สติของเขายังคงแจ่มชัด แถมยังรู้สึกตื่นตัวกว่าปกติด้วยซ้ำ ซังอูเตรียมใจตั้งรับทุกการกระตุ้นจากคนที่อยู่ทางขวามือแล้ว เขาลอบสังเกตตั้งแต่เสียงถอนหายใจ การสะบัดมือ ความเร็วของฝีเท้า ไปจนถึงรอยยับย่นบนกางเกงของแจยอง
“รุ่นพี่แจยอง”
“ว่า?”
จะถามว่าขอจับมือได้ไหมก็น่าอายอยู่บ้าง ซังอูจึงไม่รู้จะพูดอะไร
“อีกไกลไหมครับกว่าจะถึงที่จอดรถ”
“ถึงแล้ว”
ราวกับมีคลื่นโหมกระหน่ำอยู่ในอก สัตว์ร้ายที่ถูกขังไว้กำลังกู่ร้องกระตุ้นให้รีบจับมือนั้น ไม่อย่างนั้นจะเกิดอะไรขึ้นบ้างก็ไม่รู้ ซังอูหลับตาแน่นพลางยื่นมือไปข้างหน้าอย่างไม่มีทางเลือก
ปลายนิ้วเฉียดผ่านฝ่ามือของแจยองที่แกว่งไปแกว่งมาอย่างเป็นธรรมชาติ ทันใดนั้น
