งเคยเห็นอะไรแบบนั้นครั้งแรกน่ะครับ”
“ถ้าประหลาดใจขนาดนั้นเดี๋ยวฉันวาดอะไรบนแขนให้”
ซังอูนิ่วหน้า แรกสุดเขารู้สึกต่อต้าน แต่ทันใดนั้นความอยากรู้อยากเห็นที่แปลกใหม่ก็พลุ่งพล่านขึ้นมา ถ้าเขามีภาพวาดอยู่บนแขนเหมือนอีกฝ่ายจะให้ความรู้สึกแบบไหนนะ ระหว่างที่ซังอูกำลังชั่งใจ แจยองก็จัดการกับอัลปับจนเกลี้ยงแล้วขยำถ้วยกระดาษทิ้ง เขาเปิดคอมพิวเตอร์พลางเอ่ย
“มีรูปร่างที่ชอบไหม”
ซังอูจมอยู่กับความคิดพลางเหม่อมองใบหน้าด้านข้างของแจยอง แจยองคล้ายจะรู้สึกถึงสายตานั้นจึงพูดอย่างมั่นหน้ามั่นใจ
“ไม่ใช่ฉันสิ เอาอย่างอื่น วาดรอยสักเป็นหน้าคนมันไม่สวย”
“จะบ้าเหรอครับ”
ถ้าไม่ได้พูดเพ้อเจ้อ หนามมันจะงอกในปากมั้ง ซังอูทำเสียงฮึดฮัดพลางหาวิธีสลัดความเข้าใจผิดที่ทำให้เสียชื่อเสียง เขาครุ่นคิดเพียงไม่นาน เพราะของที่เขาชอบมากจนอยากวาดลงบนแขนก็มีอยู่ไม่กี่อย่าง
“วาดรถแบ็คโฮให้หน่อยครับ”
“โอเค”
แจยองเปิดจอคอมพิวเตอร์และเปิดเว็บบราวเซอร์เพื่อค้นหารูป ซังอูขยับเข้าไปชิดอีกฝ่ายเพื่อมีส่วนร่วม
“เอาแบบวีลนะครับ ไม่เอาครอว์เลอร์”
“ครอว์เลอร์คืออะไร”
“อันที่ดูอยู่นี่แหละครับ ล้อตีนตะขาบไงครับ คือไม่เอาแบบที่ขับเคลื่อนด้วยสายพ
