าน หาแบบวีลครับ ล้ออะครับ ล้อ”
แจยองเอาแต่กดรูปที่ไม่เกี่ยวข้องกัน ซังอูชักจะหงุดหงิดที่อีกฝ่ายไม่เข้าใจที่เขาพูด
“อันนั้นบุ้งกี๋เล็กไปครับ เดี๋ยวสิ ก็ผมบอกว่าบุ้งกี๋เล็กไปไง”
“แต่ฉันว่าอันนี้สวยสุดแล้วนะ”
“ไม่ใช่ว่าต้องเป็นขนาด 0.8 ตันถึงจะเคลื่อนย้ายอะไรได้ซะหน่อยครับ ให้ตาย…ไม่รู้อะไรเลย”
“เลิกรังแกกันได้แล้ว นายหาเองแล้วกัน”
พอแจยองส่งเมาส์มาให้ ซังอูก็หาแบบที่ตนชอบที่สุดแล้วเปิดขึ้นบนหน้าจอราวกับรออยู่แล้ว แจยองมองจอคอมพิวเตอร์นิ่งๆ อยู่หนึ่งนาที จากนั้นก็เปิดลิ้นชักแล้วหยิบปากกาออกมาสองสามแท่ง เป็นปากกาที่ตัวแท่งหนาต่างจากเครื่องเขียนทั่วไปที่ขายตามท้องตลาด
“จะให้วาดตรงไหน”
เจ้าตัวพูดขณะที่ตายังมองหน้าจอ ซังอูคิดถึงจุดที่ต่อให้มีอะไรผิดพลาดขึ้นมาก็ไม่เป็นอุปสรรคกับชีวิตประจำวันและไม่เปิดเผยต่อภายนอก จากนั้นก็ยื่นแขนซ้ายออกไป
“เหนือศอกครับ”
แจยองหมุนเก้าอี้มาแล้วหยิบปากกาแท่งหนึ่งเข้ามาใกล้ เขาจับข้อมือของซังอู ปลดกระดุมที่ปลายแขนเสื้อแล้วพับขึ้นไปที่ไหล่ เอาแขนซ้ายมาชิดกับแขนของซังอู และใช้ฝ่ามือโอบรอบใต้วงแขนในส่วนที่เนื้ออ่อนนุ่ม
อาจเป็นเพราะอากาศร้อน ทำให้ผิวของอีกฝ่
