่นหรือถอดแว่นก็เบลอ
หลังจากวางสายซังอูก็ต้องประหลาดใจกับระยะเวลาการโทรวันหนึ่งยี่สิบเก้านาที อีกวันสามสิบสี่นาที ทั้งที่ไม่ได้คุยอะไรกันมากมาย แต่น่าแปลกที่เขาเสียเวลาไปนานขนาดนั้น
วันจันทร์ในสัปดาห์แรกของเดือนพฤษภาคม ซังอูเข้าเรียนและไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด หลังจากกินมื้อเย็นเขาก็ไปที่ห้องปฏิบัติการและเจอยูนาเปิดประตูออกมาพอดี เมื่อไม่นานมานี้ยังต้องสวมเสื้อขนสัตว์อยู่เลย มาตอนนี้อีกฝ่ายสวมเสื้อเชิ้ตแขนกุดแล้ว
“อ้าว ชูซังชู หวัดดี”
“ครับ”
“ฉันกำลังจะออกไปข้างแล้วหาอะไรกินด้วย นายไปด้วยกันไหม”
“ไม่ครับ”
ซังอูเดินผ่านหญิงสาวเข้าไปในห้องทำงาน ข้างในร้อนจนเข้าใจได้ว่าทำไมยูนาถึงแต่งตัวเหมือนอยู่ในฤดูร้อน ซังอูถอดเสื้อแจ็กเก็ตพาดไว้ที่เก้าอี้แล้วเดินไปที่หน้าต่าง เมื่อเปิดหน้าต่างจนสุด ร่างกายก็ปะทะกับอากาศอุ่นๆ ดูเหมือนอากาศจะร้อนขึ้นพอสมควรโดยไม่รู้ตัว
ในตอนนั้นเองประตูห้องก็เปิดผัวะ ซังอูหันไปมองด้านหลังและสบตากับแจยองที่ถือถุงพลาสติกสีขาวเข้ามา เขาสวมหมวกเบสบอลสีน้ำเงินบนศีรษะ กางเกงยีนส์สีสว่างขาดเข่าทั้งสองนั้นดูขัดตา
“มาแล้วเหรอ”
“ครับ”
“ทำไมวันนี้ร้อนงี้วะ”
แจยองเดินฉับๆ เข้ามาวางกร
