ะเป๋าไว้ที่โต๊ะ ขณะที่ซังอูมองออกไปด้านนอกอีกครั้ง
“เดือนพฤษภาแท้ๆ แต่อย่างกับหน้าร้อน”[4]
“เพราะการใช้เชื้อเพลิงฟอสซิลอย่างไม่รอบคอบไปเร่งภาวะเรือนกระจกน่ะสิครับ”
“กินข้าวยัง”
“ครับ”
ด้านหลังมีเสียงกรอบแกรบของถุงพลาสติกดังขึ้น ซังอูทอดสายตามองทิวทัศน์ของมหาวิทยาลัยที่ยังคงสว่างแม้จะเป็นเวลาเย็นแล้วก่อนจะกลับไปยังที่นั่ง แจยองกำลังคลุกสิ่งที่อยู่ในถ้วยกระดาษ แม้จะไม่ได้ถามแต่อีกฝ่ายก็บอกมาว่าเป็นอัลปับ[5] จากนั้นเขาก็หยิบกล่องโฟมออกจากถุง เมื่อดึงยางรัดออก เกี๊ยวชิ้นใหญ่หกชิ้นก็เผยโฉม
“ทำไมเหลือนายคนเดียว”
“ชเวยูชเวไปเที่ยวเล่นครับ”
“งั้นเราก็อยู่กันสองสินะ ดีจัง”
แจยองว่าพลางเอาช้อนพลาสติกเข้าปาก ซังอูไม่รู้จะตอบอะไรจึงหันหน้าหนี คำพูดที่ถูกโยนมาผ่านๆ ให้ความรู้สึกเหมือนถูกทุบ จู่ๆ เขาก็คอแห้ง ซังอูหยิบโน้ตบุ๊กในกระเป๋าเป้ขึ้นมาวางบนโต๊ะแล้วจ้องหน้าจอสีดำจนเหมือนจะทะลุ
“ซังอูยา”
อีกฝ่ายแค่เรียกเหมือนปกติแท้ๆ แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงประหม่าขนาดนี้ ซังอูตอบรับอย่างยากลำบาก
“ครับ”
“กินเกี๊ยวสิ ฉันไปต่อแถวซื้อมาจากร้านดังเลยนะ”
นั่นเป็นคำสั่งไม่ใช่คำชวน เมื่อเขาหันไปมองด้านข้าง แจยองก็ใช้ตะเกียบคีบเกี
