๊ยวชิ้นใหญ่มาแล้ว บริเวณขอบๆ ของเกี๊ยวชุ่มด้วยซีอิ๊ว
“วางลงครับ เดี๋ยวผมกินเอง”
“เร็วสิ เมื่อยแขน”
เกี๊ยวเคลื่อนเข้ามาใกล้จนแทบจะทิ่มหน้าแล้ว ซังอูจึงต้องอ้าปากอย่างช่วยไม่ได้ พอเขากัดเข้าไปคำใหญ่ แจยองก็เอาเกี๊ยวส่วนที่เหลืออีกครึ่งกลับไปจิ้มซีอิ๊วและยัดใส่ปาก
“อันนั้นผมกินไปแล้วนะครับ”
“จะไปคิดมากเรื่องนั้นทำไม จูบก็จูบแล้ว”
แต่ละคำพูดของอีกฝ่ายวันนี้กวนใจเขาอย่างประหลาด และยากที่จะโต้แย้งตรรกะที่ว่าถ้าจะกังวลเรื่องการติดเชื้อก็ควรจะกังวลตั้งแต่ที่แลกน้ำลายกันก่อนหน้านี้แล้ว
