เดียวนี้แทงใจดำอีก ถึงแจยองจะเคยล้อเลียนเขาอยู่บ่อยๆ ว่าน่าเบื่อบ้างล่ะ ขาดจินตนาการบ้างล่ะ แต่ระหว่างที่ทำงานด้วยกันมีแต่แจยองเท่านั้นที่มักจะถูกดุ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอสถานการณ์ที่กลับกัน แม้จะรู้สึกไม่ชอบใจแต่ซังอูก็ไม่มีอะไรจะพูด
“อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ อย่าลืมนะว่านี่เป็นการทำงานร่วมกัน”
“ผมทำหน้ายังไงเหรอครับ”
“ไม่รู้สิ… สีหน้าแบบได้ที่หนึ่งของโรงเรียนด้วยคะแนน 79 คะแนนล่ะมั้ง? เปิดเอนจิ้นขึ้นมาก่อนเถอะ เดี๋ยวจะบอกเองว่าหมายถึงอะไร”
ซังอูเปิดโน้ตบุ๊กโดยไม่พูดอะไร บรรยากาศที่ต่างไปจากปกติทำให้เขารู้สึกไม่ชิน อาจเป็นเพราะอดนอนมาทั้งคืน แจยองจึงไม่บ่นงึมงำเหมือนปกติและไม่เห็นความขี้เล่นบนใบหน้า ที่ผ่านมาอีกฝ่ายเหมือนม้าป่าที่ต้องทั้งเกลี้ยกล่อมทั้งเฆี่ยนกระตุ้นด้วยแส้กว่าจะฉุดลากไปได้ แต่วันนี้ไม่รู้ทำไมถึงให้ความรู้สึกเหมือนพาร์ตเนอร์ที่เอาจริงเอาจัง
“รุ่นพี่ไม่รู้วิธีใช้เอนจิ้นไม่ใช่เหรอครับ”
“เมื่อกี้ลองเสิร์ชดูแล้ว GUI[5] ค่อนข้างใช้ได้อยู่นะ ส่วนที่ไม่รู้ก็ให้นายบอกก็ได้นี่ เปิดไตเติ้ลขึ้นมาก่อน”
แจยองได้เข้าสู่อาณาจักรของซังอูเรียบร้อยแล้ว อีกฝ่ายนั่งอยู่ข้างๆ ชิดกันพอประมาณ ไม่ได้สัมผัส
