ซังอูจ้องข้อความด้วยสีหน้าพูดไม่ออก ไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่เขาถูกแจยองเตือนเรื่องกำหนดเวลา
‘คิดจะทำอะไรกันแน่’
ถึงจางแจยองจะเป็นคนแปลกๆ แต่นี่ก็แปลกเกินไป ไม่ว่าจะพยายามคิดอย่างไรเขาก็ไม่เข้าใจอีกฝ่าย และไม่อาจคาดเดาอะไรได้ ราวกับเป็นโจทย์ยากที่ไม่ว่าซังอูจะพยายามอย่างไรก็แก้ไม่ได้ ขณะที่ครุ่นคิดอยู่นั้นก็เที่ยงคืนพอดี
เมื่อรีเฟรชกล่องอีเมลก็มีอีเมลเข้ามาเหมือนเมื่อวาน ผู้ส่งคือ ‘Jae. J’ หัวข้ออีเมลคืองานตามตารางของวันนี้และงานทั้งหมดที่เลื่อนไป ขณะกำลังจะคลิกเปิดอีเมล สายตาของซังอูก็ย้ายไปที่หน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมา มีสายเข้า
เมื่อเห็นว่าใครโทรเข้ามา เขาก็ยื่นมือออกไปคว้าโทรศัพท์มารับสายทันที ยังไม่ทันได้ไตร่ตรองว่าการรับสายนั้นสมควรหรือไม่ ร่างกายก็ตอบสนองไปก่อนแล้ว ซังอูเบิกตากว้างถือโทรศัพท์อยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง ไม่ว่าจะรับแล้วไม่พูดว่า ‘ฮัลโหล’ หรือถือสายไว้โดยไม่พูดอะไรก็แปลกทั้งคู่ ซังอูค่อยๆ ยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู
[หวัดดี]
คำทักทายที่โพล่งขึ้นมาอย่างกะทันหันทำเอาเขาเกือบทำโทรศัพท์ร่วง ซังอูจับโทรศัพท์ไว้แน่น ทำปากพะงาบๆ อยู่หลายครั้งก่อนจะฝืนเปล่งเสียงออกมา
“อะไรเหรอครับ”
[ได้เ
