วลาแล้ว แต่ไม่เห็นนายติดต่อมาน่ะ]
“ผมทำโปรโตไทป์ไว้แล้วครับ แต่ไม่มีประชุมก็เลยไม่ได้เอาให้ดู”
[ดีมาก นึกว่าจะไม่ทำซะอีก]
“ผมไม่ใช่รุ่นพี่นี่ครับ”
จากนั้นคำพูดก็หยุดลง ซังอูนึกสงสัยว่าเบื้องหลังเสียงคลื่นรบกวนเบาๆ ที่ดังมาตามสายนั้น แจยองที่กำลังถือโทรศัพท์เหมือนกันจะทำสีหน้าอย่างไร อยู่ในท่าทางไหน สวมชุดนอนแบบใด สวมแว่นหรือไม่ และรู้สึกว่าตัวเองแปลกที่คิดอะไรแบบนั้น
[สองวันที่ผ่านมาสบายดีไหม]
“ไม่มีเหตุผลอะไรให้ไม่สบายนี่ครับ”
[ทำไมล่ะ อาจจะไม่สบายก็ได้นี่]
“ก็สบายดีนะครับ”
[ก็ดีแล้วครับ]
บทสนทนาจบลงอีกครั้ง พูด พูด พูดไร้สาระ พวกเขาผลาญคลื่นวิทยุไปอย่างไร้ความหมาย แต่นี่ไม่ใช่เวลาจะมาพูดคุยเรื่อยเปื่อย ระหว่างพวกเขามีปัญหาที่ต้องแก้ไขอยู่
“รุ่นพี่แจยองครับ”
เขาเรียกอีกฝ่าย แต่กลับไม่ได้รับการตอบรับ
“ส่งไฟล์มาทำไมเหรอครับ สิ่งที่เกิดขึ้นวันก่อนทำให้ความสัมพันธ์แย่ลงจนผมคิดว่าจะยกเลิกเวเวนแล้วซะอีก”
แจยองไม่ตอบอะไรอยู่ครู่หนึ่ง ซังอูถามลอยๆ ว่ามันเป็นคำถามที่ตอบยากขนาดนั้นเลยเหรอ และอีกฝ่ายก็แสร้งกระแอมไอ ซังอูกระชับโทรศัพท์ที่อยู่ในมือซึ่งเหนอะหนะไปด้วยเหงื่อ
[ก็ไหนว่าจะหาเงินไปเรียนต่
