อให้]
คำตอบที่ได้กลับมาเป็นอะไรที่เหนือความคาดหมายอย่างที่คิด แจยองเหมือนเมฆที่จับต้องไม่ได้ เหมือนหิมะที่ละลายเมื่อพยายามยื่นมือออกไปสัมผัส ซังอูจึงรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย
“ผมก็อยากทำแบบนั้นครับ แต่รุ่นพี่บอกว่าทำงานกับผมแล้วอึดอัด และแยกเรื่องงานกับความต้องการออกจากกันไม่ได้ไม่ใช่เหรอครับ”
[อะไรอีกล่ะ ฉันพูดถึงขนาดนั้น…]
“‘ฟังให้ดี ฉันบอกแล้วว่าต่อให้นายเป็นผู้ชาย ฉันก็ไม่สน เลือกมาว่าจะเริ่มต้นกับฉัน หรือจะล้มเลิกทุกอย่างไม่ว่าจะเกมหรืออะไรก็ตาม แล้วไม่ต้องเจอกันอีก ไม่มีตรงกลาง’ รุ่นพี่พูดแบบนี้ไงครับ”
[นายเป็นบ้าเหรอ จะจำเรื่องแบบนั้นไว้ทำไม]
“ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับรุ่นพี่ ผมก็จำได้ทั้งนั้นแหละครับ”
ความเงียบที่ยาวนานที่สุดกลืนกินคลื่นวิทยุ การรอคอยช่างเป็นเรื่องที่ยากลำบาก ซังอูไม่อยากทุ่มเทกับเรื่องที่ไร้ความหมาย เหมือนสำนวน ‘เทน้ำลงไหที่ก้นแตก[2]’ ที่เขาเกลียด ถ้าแจยองบอกออกมาอย่างชัดเจนว่าจะถอนตัวออกจากโปรเจกต์ เขาก็คิดว่าจะไปหาคนอื่น
[ฉันไม่คิดจะล้มเลิกความตั้งใจหรอก]
หลังจากนั้นครู่หนึ่งแจยองก็พูดขึ้นเนิบๆ มือของซังอูที่กำลังถือโทรศัพท์ถึงกับเกร็ง เครื่องมือสื่อสารที่แนบสนิทกับหูอยู่แล้ว
