กลับถูกกดให้แนบแน่นยิ่งกว่าเดิม
[เวเวนก็ด้วย ฉันจะทำต่อ]
เวเวน ‘ก็ด้วย’ อย่างนั้นเหรอ ใช้คำได้แปลกจริงๆ
[เหตุผลหลักๆ ก็มีอยู่สามข้อ ข้อแรก งานก็ทำไปเยอะแล้ว จะล้มเลิกตอนนี้ก็เสียดาย และผลลัพธ์ก็น่าจะออกมาเข้าท่าดีด้วย]
“เห็นด้วยครับ”
[ข้อสอง นายบอกว่าอยากทำพอร์ตโฟลิโอให้ดีไม่ใช่หรือไง ถ้าทำได้ฉันก็อยากจะช่วยให้ถึงที่สุด]
คำพูดนั้นทำให้ใจเขาเต้นโครมครามเหมือนรัวกลอง ไม่ว่าจะรู้หรือไม่ว่าใจของซังอูเป็นอย่างไร แจยองก็ยังคงพูดต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
[แล้วก็ข้อสาม…]
จากนั้นเจ้าตัวก็นิ่งไปไม่ยอมพูดต่อ
[ข้อนี้ฉันอยากบอกต่อหน้า]
“ตามนั้นแล้วกันครับ ถ้างั้น”
[นายล่ะว่าไง จะทำต่อไหม]
“ผมคิดว่าคงต้องล้มเลิกแน่ๆ แล้ว แต่ถ้ารุ่นพี่บอกว่าจะทำให้เสร็จ ผมก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ทำครับ”
[โอเค ถ้างั้นก็ฝันดี แล้วก็…]
แจยองลากเสียงทิ้งช่วง
[เจอกันตอนประชุมพรุ่งนี้]
สายถูกตัดไปโดยที่ซังอูไม่ทันได้พูดอะไร
ระยะเวลาสนทนายี่สิบเอ็ดนาที นี่เป็นครั้งแรกที่เขาคุยโทรศัพท์กับใครสักคนนานขนาดนี้ แก้มของซังอูร้อนพอๆ กับอุณหภูมิของหน้าจอโทรศัพท์ ซังอูปิดไฟแล้วเดินไปที่เตียงเหมือนซอมบี้ก่อนจะล้มตัวลงนอน
