“ชูซังชู ไม่เจอกันนานเลยนะ”
“ที่เจอกันครั้งล่าสุดเพิ่งผ่านมาไม่ถึงสัปดาห์เองนะครับ”
“ก็ก่อนหน้านั้นนายมาทุกวันนี่หว่า”
ซังอูเข้ามาในห้องทำงานพร้อมกับฟังคำพูดไร้แก่นสารของยูนาไปด้วย แม้ซังอูจะเข้ามาแล้ว แต่แจยองที่นั่งหันหลังให้อยู่บนเก้าอี้ก็ไม่แม้แต่จะแสร้งทำเป็นรู้ตัว ซังอูหยิบกระเป๋าเป้ออกจากที่นั่งข้างๆ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้
“ผมมาแล้วครับ รุ่นพี่”
ในตอนนั้นเองแจยองถึงได้ใช้เท้าหมุนเก้าอี้มา แม้อีกฝ่ายจะสวมฮู้ดอยู่ แต่ก็ยังสังเกตได้ว่าใบหน้าที่ไม่ได้เห็นมานานนั้นดูเหนื่อยๆ ถึงจะบอกได้ยากว่าปัญหาอยู่ตรงไหน แต่ดูเหมือนอาการจะไม่ค่อยดีเท่าไร
“ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าครับ”
“โต้รุ่งอยู่ที่นี่มาสองวันแล้วค่า กลายเป็นพวกบ้างานอย่างหนักไปแล้ว”
ยูนาพูดราวกับเป็นโฆษกประจำตัวแจยอง ซังอูรู้สึกว่าใบหน้าของตนกลายเป็นสีแดง ขณะเดียวกันก็ยกมือขึ้นปิดตา
‘คนโง่ ใครบอกให้โต้รุ่งทำงานกัน’
ทั้งที่ออกอุบายหาเรื่องอู้งานได้ตลอด ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ถึงทำตัวแบบนี้ ซังอูหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโดยที่ใจไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด
“ผมทำไตเติ้ล สถานะตัวละคร แผนที่โลกบางส่วน และฟาร์มเลเวลหนึ่งไว้ครับ ดาเมจยังต้องปรับบาลานซ์อยู่ ดูไปทั
