้งอย่างนี้ก่อนแล้วกันนะครับ”
เขากดเปิดไฟล์ที่ย้ายมาใส่ในโทรศัพท์ไว้ล่วงหน้าแล้วยื่นให้แจยอง จากนั้นก็นั่งมองเพดาน
“ไรอะๆ เทสต์แอปกันเหรอ ฉันอยากดูด้วย”
“ยังเป็นแค่โปรโตไทป์น่า”
“คาดหวังมาก”
ระหว่างที่แจยองเล่นให้ดูเป็นตัวอย่าง ยูนาก็คอยดูอยู่ข้างหลังพลางพูดจ้อออกความเห็นไปด้วย
“โอ้ๆๆ เจ๋งอะ หืม? เอ๊ะ… เหมือนมันไม่ค่อยต่อเนื่องนะ เอ๊ะ… อืม อย่างนี้นี่เอง วะฮ่ะฮ่า! ไรอะ อันนั้น! ทำไมมันเดินแบบนั้นล่ะ โคตรแปลก...”
ในขณะที่ยูนาเอาแต่วิพากษ์วิจารณ์ แจยองกลับทำเพียงมองหน้าจอโทรศัพท์แล้วใช้นิ้วเรียวยาวเล่นเกมด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าเท่านั้น เดิมทีซังอูไม่ได้คิดอะไร แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่เปลี่ยนสีหน้าจึงรู้สึกกังวลเล็กน้อย
“อันนี้ยังเป็นแค่ตัวอย่างก็เลยดูง่อยๆ ถูกมะ”
“แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำลวกๆ ได้หรือเปล่า”
ซังอูเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง
“ใช่ปะ… อันนี้คือเกินไปหน่อย ตอร์ปิโดก็ไม่ใช่ แต่ตัวเกมดูน่าสนุกดีนะ”
ยูนากลับไปยังที่นั่งของตัวเองแล้วหยิบเฮดโฟนขึ้นมาสวม จากนั้นไม่นานแจยองก็ใช้ฝ่ามือลูบเปลือกตาแล้ววางโทรศัพท์มือถือของซังอูลง
“ชูซังอู”
“ครับ”
“ตอนเจอกันครั้งแรกฉันเคยบอกไปแล้วใช่ไหม ว่
