พวกรุ่นน้อง และไปที่รถ
‘นี่เราเสียดายอะไรถึงได้เป็นแบบนี้วะ’
แจยองยืนอยู่หน้าที่จอดรถและสูบบุหรี่สามมวนติดต่อกัน
ชูซังอูคืออะไรกันแน่ เขาตามติดผู้ชายคนหนึ่งเพื่อกลั่นแกล้ง แกะโน้ตบุ๊กตัวเองเพื่อซื้อใจ กลายเป็นทาสทำงานทั้งวันทั้งคืน แอบตามเหมือนสตอล์กเกอร์ ร่วมกิจกรรมเล่นเกมที่ตัวเองไม่ได้สนใจ
‘กูแม่งฉิบหายตั้งแต่วันที่ใส่เสื้อขนเป็ดสีแดง เสื้อเจอร์ซีย์สีแดง หมวกบีนนี่สีแดง กางเกงในสีแดงออกจากบ้านแล้ว อย่างเหี้ย’
เสียดายอะไรอย่างนั้นเหรอ? เสียดายทุกอย่างนั่นแหละ เสียดายที่ตอนนั้นชูซังอูไม่รู้จักชื่อและไม่รับรู้ถึงตัวตนของเขา เมื่อเวลาผ่านมาประมาณหนึ่งก็เสียดายที่อีกฝ่ายยังคงไม่รู้ว่าเขาเป็นคนที่เท่ขนาดไหน มาตอนนี้ก็เสียดายที่อีกฝ่ายไม่มองเขาเป็นเป้าหมายของความรัก
แจยองสัมผัสได้ถึงความขมของบุหรี่ เมื่อเงยหน้ามองท้องฟ้าสีดำ เขาก็ถอนหายใจออกมาโดยอัตโนมัติ ไม่ได้คบกันด้วยซ้ำ แล้วเขาจะยึดติดขนาดนั้นไปเพื่ออะไร เสียพลังงานไปเปล่าๆ เพื่ออะไร ไม่ว่าจะซักไซ้ตัวเองอย่างไรก็ไม่มีคำตอบ
แจยองทิ้งก้นบุหรี่ที่สูบไปเพียงครึ่งแล้วเปิดประตูรถ สอดตัวเข้าไป ทันใดนั้นเขาก็ถูกโจมตีอย่างรุนแรงทันที
“…”
ซังอูกำลังนอนหล
