ับเอนศีรษะพิงกับประตูรถ ด้วยเหตุนั้นลำคอขาวยาวเรียวของอีกฝ่ายอันเป็นจุดอ่อนของแจยองจึงเผยให้เห็นเด่นชัดอยู่ตรงหน้า (ความจริงแล้วต่อให้ไม่ใช่สิ่งนี้ สภาพนี้ก็ยังรุนแรงต่อใจอยู่ดี) แจยองกำหมัดแน่น หายใจหอบ ในหัวผุดความคิดที่ถ้าถูกจับได้คงถูกซังอูฟ้องร้อง แต่แล้วเขาก็หลับตาลงนิ่งๆ แล้วปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ถึงจะรีบแค่ไหนเขาก็ไม่ใช่ไอ้เดรัจฉานที่จะจู่โจมเด็กที่เมาหลับ
‘ตั้งสตินะตัวเรา’
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ใจเขาก็สงบลงเล็กน้อย แจยองสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วมองซังอูอีกครั้ง ก่อนจะยื่นมือออกไปทางนั้นพลางคิดหาข้ออ้าง
‘แค่จะคาดเข็มขัดให้เท่านั้นแหละ ไม่ได้มีเจตนาอื่นเลยจริงๆ’
เขาขยับเข้าไปใกล้ซังอู ยืดแขนออกไปคว้าเข็มขัดนิรภัย จากนั้นก็โน้มตัวลงแล้วดึงเข็มขัดมาคาด มือของซังอูวางอยู่ข้างปุ่มสีแดง เป็นมือที่มีเล็บมือสั้นสะอาดสะอ้านเหมือนเพิ่งตัดเมื่อวาน และมีข้อกระดูกปูดโปน
อึก
แจยองเสียบแผ่นล็อกเข้ากับหัวเข็มขัดนิรภัยก่อนจะยกร่างกายท่อนบนขึ้นและจงใจหันหน้าเข้าหาอีกฝ่าย ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากริมฝีปากที่เผยอเล็กน้อยนั้นสิบเซนติเมตร ไม่รู้ว่ากลิ่นแอลกอฮอล์ยั่วอารมณ์ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำเอาแจยอ
