์ชิงดูสิ”
แจยองตอบเสียงต่ำ เขากระชับฝ่ามือที่ประสานกันอยู่พลางกระซิบ
“ด้านนอกมีทหารฝ่ายศัตรูตั้งค่ายอยู่ ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ พวกนั้นจะต้องปิดล้อมป้อมปราการ ยิงธนู ตัดน้ำ และสร้างความวุ่นวายทุกรูปแบบ เอาล่ะ ทีนี้มีอยู่สองวิธี”
นิ้วชี้ของแจยองเด้งขึ้นมา
“หนึ่ง ไม่สนใจและรอให้พวกมันหายไปเอง”
ซังอูเงียบไป เขาคิดว่าเขารู้แล้วว่าประเด็นของอีกฝ่ายคืออะไร นิ้วกลางของแจยองค่อยๆ ยืดขึ้นมา
“สอง ออกไปจัดการพวกแม่งซะ นายชอบวิธีไหน”
“…”
“เดิมทีเวลามีปัญหา เราก็ควรจะเข้าไปใกล้ใจกลางของปัญหานั้นๆ และกำจัดต้นเหตุให้เร็วที่สุดไม่ใช่เหรอ นายดูเป็นคนแบบนั้นนะ”
ซังอูพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร เขานึกถึงประสบการณ์ตอนเป็นสิบโทขึ้นมา ตอนนั้นมีผึ้งเข้ามาก่อปัญหาในกองทหาร เขาจึงสวมชุดป้องกันสารเคมีและจับผึ้งด้วยตัวเอง แจยองเคาะนิ้วตรงแถวๆ หัวใจของตัวเอง
“ถ้าอยากให้ความใคร่ของนายสงบลง มันก็มีแค่วิธีนั้นเท่านั้น อย่าหลบเลี่ยง อย่าเมินเฉย ลองไปจนสุดทางกับฉันดูสักตั้ง สัมผัสให้เต็มที่ว่ามันให้ความรู้สึกยังไง ทำแบบนั้นแล้วความรู้สึกที่กวนใจนายอยู่อาจจะหายไปก็ได้นี่”
‘ฟังดูมีแรงจูงใจเหมือนกันนะ แถมยังทำโปรเจกต์ต่อไปได้ด้วย
