นน้อยๆ หน่อย ถ้าดูจากรูปแบบที่ผ่านมามักจะเป็นเช่นนั้น แต่ซังอูกลับกลอกตาไปรอบๆ แล้วจ้องไปที่มุมหนึ่งของเพดาน
“เปล่าครับ ไม่ใช่อย่างนั้นซะทีเดียว”
“แล้ว?”
“ผมไม่อยาก….”
“ผมไม่อยากตอบครับ คำฮิตใหม่เหรอ”
คราวนี้ก็ได้เวลาออกจากห้องประชุมแล้ว ทันใดนั้นซังอูก็ก้าวเท้าไปทางประตูอย่างที่คิดจริงๆ แจยองคิดจะรีบคว้าแขนของอีกฝ่ายเอาไว้ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าซังอูเกลียดการแตะต้องร่างกายสุดขีด เขาจึงเปลี่ยนไปจับสายกระเป๋าเป้แทน
“นายว่าฉันผอมลงไหม”
“ไม่ครับ ช่วยปล่อยอันนี้ด้วยครับ”
เขาได้เวลามาจากการพูดไร้สาระหนึ่งวินาที ทีนี้อีกฝ่ายก็จะจากไปภายในสามวินาที แจยองใช้สมองอย่างหนักก่อนจะเกิดความคิดที่บรรเจิด
“ฉันต้องแก้ตั้งหลายอย่าง มีส่วนที่ไม่เข้าใจด้วย… นายมาดูด้วยตัวเองและคอยบอกฉัน แบบนี้ดีปะ”
“ที่พูดไปนั่นก็ไม่เข้าใจเหรอครับ”
“เอาให้ชัวร์ไม่ดีกว่าเหรอ นายยังไม่เคยเข้าไปที่ ‘สินกำใช่ปะ ไปดูห้องที่ฉันทำงานแล้วก็ดื่มชาสักถ้วยเถอะ อ่านหนังสือเสร็จหมดแล้วนี่”
“…ห้องทำงานของรุ่นพี่?”
ฟังจากน้ำเสียงแล้วไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร หมวกของหมอนั่นทำให้เขามองไม่เห็นดวงตาคู่นั้นและอ่านสีหน้าไม่ออก แจยองดึงสายกระ
