ชูซังอูน่าจะเป็นคนที่ยึดติดกับการเช็กชื่อเข้าเรียนที่สุดในมหาวิทยาลัยฮันกุก แต่การที่อีกฝ่ายไม่โผล่มาแม้อาจารย์จะเริ่มสอนแล้ว มันทำให้เกิดความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังที่เกินจะบรรยาย ไม่ชอบใจขนาดนั้นเลยเหรอ? เขาไม่ได้ขอจับมือเสียหน่อย แค่ชวนไปดูหนังเท่านั้น? ศักดิ์ศรีของแจยองถูกบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาวิ่งไปที่บ้านซังอู ทำตัวหยาบคายและสาดคำสาปแช่งใส่อีกฝ่าย
สุดท้ายแจยองก็ไม่สามารถเป็นรุ่นพี่ที่ดีของชูซังอูได้ วิธีเดียวที่สามารถปกปิดความเสียดายและความภาคภูมิใจที่ขาดวิ่นได้คือการตะคอกออกไปว่าอย่ามาเจอกันอีกเหมือนวันแรกที่เจอกัน จะรุ่นพี่ที่ดีหรืออะไรก็ช่าง เขาพอแล้วทุกอย่าง
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาแจยองก็ไม่ไปเหยียบที่มหาวิทยาลัยอีกเลยยกเว้นวันพุธที่มีเรียนวิชา ‘การอบรมบุคลิกภาพนักศึกษามหาวิทยาลัยฮันกุก’ ที่เขาไม่อยากพูดถึง แม้แต่วันที่มีเรียนเขาก็พยายามหลีกเลี่ยงเส้นทางที่ซังอูมักจะเดินผ่านทุกวัน
เขาดื่มเหล้าทั้งกลางวันกลางคืน เล่นพูล เล่นโบว์ลิ่ง เที่ยวคลับ เล่นเกม ดูหนังกับบรรดาเพื่อนผู้หญิงที่มีความสัมพันธ์คลุมเครือ ในระหว่างนั้นวันพุธก็ผ่านไปสองครั้ง เขาเปิดดูรูปที่ถ่ายด้วยกันประมาณสิบหกรอบแล้ว แต่
