านได้อายอด และความตั้งใจขนาดนั้นมาจากไหนนะ ซังอูดูไม่กังวลเลยสักนิด จึงไม่ง่ายเลยที่เขาจะพูดจาหักหาญน้ำใจเพราะอีกฝ่ายพูดราวกับชวนไปทำเรื่องที่ยิ่งใหญ่ด้วยกัน แจยองคล้ายจะตกลงปลงใจกับข้อเสนอที่ไร้เล่ห์เหลี่ยมนั้นแล้ว
ความรับผิดชอบในฐานะรุ่นพี่ ความรู้สึกผิด ความโลภในพอร์ตโฟลิโอ ความคาดหวังที่จะได้ร่วมงานกับโปรแกรมเมอร์ที่มีความสามารถ ทั้งหมดนั้นไม่จำเป็นเลยสักนิด เขาคิดเพียงว่ามันเป็นข้ออ้างที่จะได้เจอชูซังอูต่อไป
“อะ…อืม เข้าใจแล้ว”
เมื่อตอบตกลงออกไป แจยองก็นึกเสียใจทันที ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังลงไปเสียแล้ว
ซังอูพยักหน้าราวกับรอคำตอบนั้นอยู่แล้ว แม้จะเห็นไม่ชัดแต่เหมือนว่าเจ้าตัวจะยิ้มน้อยๆ ด้วย
“ไว้จะติดต่อไปนะครับ พี่”
สีหน้าเชื่อมั่นและน้ำเสียงที่ใช้ทำให้ซังอูดูเหมือนพระเอกหนัง แจยองได้แต่มองแผ่นหลังแข็งทื่อเหมือนรูปปั้นนั้นค่อยๆ ห่างออกไป จากนั้นขนที่แขนก็ลุกพรึ่บ! เกิดเรื่องที่ไม่น่าเชื่อขึ้นกับเขา โชคดีที่บริเวณนี้มืด ถ้าสว่างเหมือนตอนกลางวันล่ะก็ แค่คิดว่าซังอูจะมีปฏิกิริยาอย่างไรเขาก็สยองแล้ว ผ้ากันเปื้อนสีดำพองออกมาขนาดนี้ ต่อให้เป็น AI ก็คงจะรู้ว่ามันหมายความว่าอะไร
‘นี่เรามีอารมณ์เพราะ