ปลายเดือนมีนาคม อากาศที่เคยดีอยู่ช่วงหนึ่งเริ่มเย็นลงเพราะความหนาวเย็นต้นฤดูใบไม้ผลิ แม้ร่างกายจะมีเสื้อขนเป็ดคอยกักเก็บความอบอุ่น แต่เมื่อปั่นจักรยานไปไหนมาไหน ใบหน้าก็ยังคงถูกลมเย็นยะเยือกบาดผิวอยู่ดี ซังอูมาถึงคณะมนุษยศาสตร์ในสภาพสองแก้มแดงระเรื่อ หลังจากวางกระเป๋าเป้ในห้องเรียน เขาก็ทบทวนให้แน่ใจว่าตัวเองจำได้บทพูดได้ทั้งสามบท (เพราะไม่มีอะไรรับประกันว่าจางแจยองจะเข้าเรียน) เมื่อแน่ใจแล้วว่าความจำของตัวเองครบถ้วนสมบูรณ์ดี เขาก็หยิบชุดและวิกผมเปียไปที่ห้องน้ำ ห้องทางขวาติดป้ายไว้ว่าเสียเช่นเคย เขาจึงเข้าห้องทางซ้าย
ซังอูเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกมาจากห้องน้ำภายในสี่นาที ยังมีเวลาเพียงพอสำหรับการซ้อมรอบสุดท้าย เมื่อเปิดประตูหลังเข้าไปในห้องเรียนก็พบว่าแจยองในชุดสีเหลืองผ้ามันวาวกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์อยู่ อีกฝ่ายไม่ได้สวมวิกผมเปียให้ดีจึงเห็นผมจริงโผล่ออกมา
เป็นคนที่คาดเดาอะไรไม่ได้เลยจริงๆ ไม่รู้เลยว่าจะพุ่งไปทางไหน แจยองเมื่อวานกับแจยองในวันนี้ไม่เหมือนกัน แถมยังชอบพลิกลิ้นเสียเองด้วย เขาเป็น Error ที่ร้ายแรง แต่ดูเหมือนซังอูจะชินไปโดยไม่รู้ตัว คนที่เป็นทั้งอันธพาล ซาดิสต์ ขยะ และมะ
