เร็งมนุษย์ ซังอูต้องเมาไม่มีสติขนาดไหนถึงได้ไม่เกลียดคนคนนี้
แจยองเงยหน้าขึ้นก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ทั้งที่ตัวเองก็อยู่ในสภาพเดียวกันแท้ๆ อีกฝ่ายชี้นิ้วมาที่ซังอูพลางหัวเราะราวกับได้เห็นสิ่งที่ตลกที่สุดในโลก
“ทำไมมาเร็วขนาดนี้ล่ะครับ”
“ฉันเป็นผู้ช่วยอาจารย์นะ”
“อ้อ ครับ”
ไม่เคยทำหน้าที่ผู้ช่วยอาจารย์เลยแท้ๆ แต่กลับพูดจาเสียใหญ่โต ซังอูใช้เท้าเตะขาที่เหยียดตรงขวางทางของแจยองออกแล้วนั่งลงข้างๆ เขาวางมือไว้ที่ขมับพลางตรวจดูบทพูด ขณะเดียวกันแจยองหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายหน้าเขา ซังอูจึงปิดหน้าด้วยสีหน้ารำคาญ
“อย่าถ่ายครับ ขอเถอะ”
“ในชีวิตประจำวันก็ใส่ชุดแบบนี้นะ เข้ากับนายมากจริงๆ”
แจยองเช็กรูปที่ถ่ายไปพลางยิ้มกว้าง จากนั้นก็เปิดกล้องขึ้นมาอีกครั้ง
“ซังอู”
“ครับ”
“อยากถ่ายเซลฟี่ไหม”
“ไม่ครับ”
จู่ๆ แจยองก็ลากเก้าอี้มานั่งติดกับซังอู หน้าจอมือถือของอีกฝ่ายปรากฏภาพคนสองคนสวมวิกหัวล้านเหมือนคนบ้า ซังอูคิดว่าถ่ายสักครั้งก็คงพอจึงยอมนั่งนิ่งๆ
“ยิ้มหน่อย ไอ้เด็ก”
ก็เขาไม่ได้รู้สึกสนุกด้วย ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะมาฝืนยิ้มเสียหน่อย แจยองกดถ่ายรัวๆ สามรูปและเปลี่ยนสีหน้าทุกรูป รูปแรกเขายิ้ม รูปที่สอง
