แลบลิ้น รูปที่สามไม่รู้ทำอย่างไร แต่เขาทำหน้าบิดเบี้ยวแบบน่าเกลียด
“รูปนี้นายถ่ายออกมาดีสุดเลย”
แจยองว่าพลางสไลด์รูปให้ดู ซังอูดูแล้วรู้สึกว่าเหมือนกันหมด แถมยังดูแปลกทั้งหมดเลยด้วย
พวกเขาใช้เวลาที่เหลือต่อบทกัน แจยองฟังการออกเสียงของซังอูอย่างตั้งใจ ถ้ามีตรงไหนยังไม่ดีพอ (ก็เกือบทั้งหมด) เขาจะสั่งให้ฝึกซ้ำๆ
จากนั้นนักศึกษาคนอื่นๆ ก็เข้ามา คนที่ไม่รู้ต่างชี้มาที่ซังอูกับแจยองพลางหัวเราะคิกคัก บางคนถึงกับเข้ามาทัก อาจารย์สอนภาษาจีนมาถึงก่อนเวลาเล็กน้อย เมื่อเห็นพวกเขา เธอก็หัวเราะแทบขาดใจ ระหว่างที่สอนอยู่มุมปากของเธอยังกระตุกทุกครั้งที่เหลือบมาเห็นอีกด้วย
การสอนจบลงในสี่สิบนาที สิบนาทีสุดท้ายเป็นการให้สามกลุ่มผลัดกันออกไปนำเสนอ กลุ่มแรกแสดงเป็นคู่รักชาวจีนที่ไปเที่ยวปารีส ใช้บทสนทนาประเภท ‘สิ่งนั้นคืออะไร’ หรือ ‘นั่นคือหอไอเฟล’ เป็นหลัก กลุ่มที่สองมีเนื้อหาเกี่ยวกับนักศึกษามหาวิทยาลัยฮันกุกแนะนำมหาวิทยาลัยให้กับเพื่อนชาวจีน (บางทีพวกเขาอาจจะแอบฟังไอเดียของซังอู) และแล้วก็ถึงคิวของพวกเขา
“ต่อไป นักศึกษาจางแจยองและชูซังอูออกมานำเสนอได้จ้ะ”
แจยองลุกขึ้นบิดขี้เกียจแล้วมองซังอูที่นั่งอยู่ด้วยรอยยิ
