แจยองเตรียมตัวมาดีกว่าที่ซังอูคิดไว้มาก เรื่องอุปกรณ์ประกอบฉากก็ส่วนหนึ่ง แต่เขาเตรียมแม้กระทั่งเสียงรอสายและเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ด้วยการเปิดเล่นซ้ำๆ จากมือถือ ตอนเปลี่ยนบท เจ้าตัวก็อาศัยช่วงเวลาสั้นๆ ที่ซังอูพูดคนเดียวบนเวทีเข้าไปเปลี่ยนชุดหลังเวทีหน้าชั้นเรียนแล้วออกมาใหม่ เขาแสดงทักษะการแสดงได้สมกับเป็นสมาชิกชมรมการละคร คำพูดของเขาต่างจากในบทเล็กน้อย แต่ความหมายไม่ได้ต่างกันขนาดนั้น แม้จะมีการพูดนอกบทอย่างไม่ถูกกาลเทศะด้วยการถามซังอูว่าเป็นหุ่นยนต์เหรอ แต่นอกจากเรื่องนั้นแล้ว เขาก็ทำได้ดีกว่าคนอื่นๆ มากทีเดียว
ปฏิกิริยาของผู้ชมเรียกได้ว่าฮือฮา มีกล้องวิดีโอหนึ่งตัวและกล้องมือถืออีกห้าตัวคอยบันทึกการแสดง แถมยังมีเสียงกดชัตเตอร์ดังขึ้นเป็นระยะ อาจารย์มัวแต่หัวเราะจนทำปากกาให้คะแนนหล่นพื้น แม้สิ่งที่ซังอูทำจะมีแค่การพูดไปตามบทที่จำมา แต่เขาก็ยังได้รับเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องด้วยความชื่นชมยินดี การแสดงละครสั้นในครั้งนี้แจยองเป็นคน ‘แบก’ อย่างที่เคยรับปากไว้จริงๆ
หลังจากแสดงเสร็จเขาก็แตะมือกับแจยองที่ส่งมือมา ในขณะนั้นซังอูลืมความรู้สึกไม่ดีที่เคยมีต่ออีกฝ่ายก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น
