และรู้สึกเหมือนพวกเขาเป็นเพื่อนกัน
“สนุกมากค่ะ ทั้งสองคน ดีที่สุดในบรรดาละครสั้นที่ดูมาตลอดสิบปีเลย”
คาบเรียนเลิกก่อนเวลา อาจารย์ยกนิ้วโป้งให้สองข้างและเดินเข้ามาหาพวกเขา เธอมองซังอูพลางพูด
“ซังอูก็…ยังต้องฝึกออกเสียงอีกมาก แต่จำบทพูดได้เยอะขนาดนี้ เก่งมากจ้ะ”
“ขอบคุณครับ”
“อยากมาเป็นผู้ช่วยฯ ของวิชานี้ไหม”
“ครับ?”
“โดยทั่วไปไม่ต้องทำอะไรมากหรอกจ้ะ แค่มาก่อนเวลาเรียนกับถ่ายเอกสารชีตเรียนมาแจกเฉพาะวันที่อาจารย์ไหว้วานเท่านั้นเอง แล้วก็ดูแลกระดาษคำตอบในช่วงสอบกลางภาคกับปลายภาค และรวบรวมการบ้านต่อไปที่อาจารย์จะสั่ง ตอนปลายภาคอาจารย์จะให้คะแนนพิเศษ แล้วก็จะเลี้ยงข้าวด้วยหนึ่งมื้อ”
ในตอนนั้นเองซังอูถึงได้เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังพูดเรื่องอะไร เขาเสมองไปทางแจยอง ขณะที่แจยองมองอาจารย์ด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้าย
“พอดีว่าแจยองเป็นคนแนะนำให้เธอมารับช่วงต่อน่ะ”
ช่วงที่สามารถถอนวิชาเรียนได้โดยไม่เสียอะไรมีเวลาเพียงสองสัปดาห์เท่านั้น เขารู้อยู่แล้วว่าแจยองจะถอนวิชาเรียนทั้งหมดก่อนเข้าสัปดาห์ที่ 3 เขารอวันนั้นมาตลอด และตอนนี้สัปดาห์ที่ 2 เหลือเวลาอีกแค่สองวันเท่านั้น
“…ครับ ผมจะทำครับ”
เมื่อเห็นซังอูพยักหน