้า อาจารย์ก็ฝากเนื้อฝากตัวผ่านทางสายตาแล้วหันไปหาแจยอง
“เหนื่อยหน่อยนะ แจยอง แล้วก็ขอบคุณที่คอยช่วยรุ่นน้องจนถึงที่สุดด้วย”
“ไม่หรอกครับ อาจารย์ น่าอายจะตาย ทั้งที่ผมบอกว่าจะมาเป็นผู้ช่วยฯ แท้ๆ แต่กลับดรอปกลางคัน”
“พูดอะไรน่ะ มีโอกาสดีๆ เข้ามาก็ต้องเป็นเรื่องที่น่ายินดีสิ แสดงความยินดีล่วงหน้าเลยได้ไหมนะ”
“ถึงจะยื่นใบสมัครไปอีกรอบก็ไม่ได้รับประกันว่าผมจะได้ซะหน่อยครับ”
“จะไม่ได้ได้ยังไง ต้องได้อยู่แล้ว”
ซังอูเก็บกระเป๋าเสร็จแล้วแต่เขายังไม่ออกไป ยังคงยืนเหม่อฟังบทสนทนาของทั้งคู่ อาจารย์ถามว่าต่อไปจะทำอะไร แจยองก็ตอบว่าจะเตรียมตัวไปเรียนต่อต่างประเทศและจะพักสักหน่อย จากนั้นพวกเขาก็พูดถึงมหาวิทยาลัยที่แจยองจะไปเรียนต่ออีกครู่หนึ่ง
“อาจารย์เอง พอนึกถึงตอนไปเรียนต่อไปแล้วก็อิจฉาเธอขึ้นมาเลย”
“มาเยี่ยมผมสิครับ”
“ยังจะมาล้อเล่นอีกนะ ยังสอบไม่ติดแท้ๆ”
“ในเมื่ออาจารย์บอกว่าติดก็คงติดแหละครับ”
บรรยากาศเป็นไปด้วยดี แต่ซังอูกลับไม่ขำ ความเศร้าที่เขาไม่รู้สาเหตุกำลังก่อตัวขึ้นในใจ
“พวกเราไปกันเลยไหม”
พอคุยกับอาจารย์เสร็จ แจยองก็หันมาถาม ซังอูจึงได้สติขึ้นมาในตอนนั้น พวกเขาบอกลาอาจารย์แล้วออกจากห้องเรียน ซังอูรี
