บเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ แล้วส่งชุดกับวิกคืนให้แจยอง
ที่ห้องเรียนต่อไปเกิดเรื่องเหนือความคาดหมายขึ้น ที่นั่นไม่มีกระเป๋าเป้สีน้ำเงินอย่างที่ควรจะเป็น ซังอูเบิกตากว้างมองแจยอง อีกฝ่ายนิ่วหน้าพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แจยองมองตามซังอูที่รีบพุ่งตัวไปนั่งที่พลางโทรหาใครสักคน เสียงของปลายสายดังลอดออกมาจากลำโพงที่เร่งเสียงไว้อย่างชัดเจน
[ครับลูกพี่!]
“เฮ้ย ไอ้เวรนี่ ล้อกันเล่นหรือไงวะ กูบอกให้จองที่สองอาทิตย์ ทำไมมึงไม่ทำ”
[อ้าว พูดแบบนี้ไม่ยุติธรรมนะลูกพี่ เมื่อวานลูกพี่ไม่ได้ให้กระเป๋ามานี่ครับ]
“กูไม่ได้ให้เหรอ”
[ในล็อกเกอร์ก็ไม่มี ในห้องทำงานก็ไม่มี ผมก็นึกว่าไม่ต้องทำแล้วซะอีก]
แจยองเงียบไปชั่วขณะก่อนจะยกมือขึ้นปิดตาราวกับนึกอะไรขึ้นได้
“เออว่ะ…วันก่อนแม่งเมาจนแฮงค์เลยไม่ได้เตรียมไว้ให้ แม่งเอ๊ย ก็นึกว่าใครเอาไป”
[ผมไม่ทำแล้วได้ปะครับ มันอาจจะดูเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับลูกพี่ แต่มันน่ารำคาญอยู่นะครับ เอาจริงๆ แล้วลูกพี่จะจองที่ไปทำไมอะครับ ไม่ได้เข้าเรียนซะหน่อย]
“พูดมากน่า ไอ้นี่ แค่นี้นะ!”
[ลูกพี่~ โกรธเหรอครับ อ้อ จริงสิ เดี๋ยวตอนเที่ยงมาที่ห้องชมรมนะครับ ชเวจีบอกว่าคิดถึงลูกพี่น่ะ สั่งหมู
