ราดซอส…]
น้ำเสียงพูดติดตลกนั้นยังคงพูดพล่ามต่อไปจนกระทั่งแจยองกดวางสาย ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนก็มีแต่คนเรียกว่า ‘พี่’ ดังนั้นทุกประโยคจึงลงท้ายด้วย ‘พี่ พี่’ เสมอ แจยองเก็บมือถือลงในกระเป๋าเสื้อ รอยยิ้มเจื่อนๆ แขวนอยู่บนริมฝีปาก
“วันนี้แกล้งนายไม่สำเร็จแฮะ”
ในตอนนั้นเองซังอูถึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังโดนแกล้ง
“ซังอู”
ซังอูเงยหน้ามองแจยอง อีกฝ่ายพูดกลั้วหัวเราะ
“วิชานี้แม่งเหมือนภาษาต่างดาวอะ ทนฟังไม่ไหวจริงๆ ว่ะ แถมอาจารย์ยังหน้าตาเหมือนโปโรโร่[1] ฉันเกือบหลุดขำหลายทีแล้ว จากนี้ไปนายก็เข้าเรียนคนเดียวอย่างสบายใจแล้วกันนะ”
อีกฝ่ายขอตัวอย่างนุ่มนวลและอธิบายแม้กระทั่งเหตุผล ซังอูพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร
“ข้าวกลางวันวันนี้ก็โรงอาหาร?”
ซังอูพยักหน้าอีกครั้ง
“และถ้าฉันบอกว่าจะเลี้ยงอย่างอื่น นายก็จะปฏิเสธสินะ”
เขาพยักหน้าอีกครั้ง
“โอเค งั้นกินให้อร่อย”
พูดจบ แจยองก็วางกาแฟกระป๋องลงบนโต๊ะของซังอู ขณะที่ซังอูเผลอ เขาก็ถูกอีกฝ่ายลูบหัวอีกครั้ง สัมผัสแผ่วเบาจางหายไปอย่างรวดเร็ว ซังอูใช้เวลาสักพักกว่าจะรู้สึกตัว ตอนที่เขาอ้าปากเตรียมจะต่อว่า แจยองก็เดินไปถึงประตูหลังแล้ว ซังอูรู้สึกหงุดหงิดตัวเองเล็กน้อยที่ทำได้
