“โต๊ะก็ไม่มี เก้าอี้ก็ไม่มี จะซ้อมที่นี่จริงๆ เหรอครับ”
“จำบทได้หมดแล้วไม่ใช่เหรอ มีอะไรที่นายทำไม่ได้อีก”
ซังอูพยักหน้าแม้ว่าแจยองจะมองไม่เห็นเพราะหลับตาอยู่ก็ตาม ถ้าเป็นบทละครล่ะก็ เขาซ้อมมาล่วงหน้าแล้ว เมื่อนั่งลงบนพื้นหญ้า ซังอูก็รู้สึกแปลกๆ เขาได้กลิ่นของหญ้าแล้วนึกสงสัยว่าพวกเขามานั่งทำอะไรในที่แบบนี้
“งั้นผมจะเริ่มแล้วนะครับ”
“พักสักสิบนาทีแล้วค่อยซ้อมเถอะ”
“เสียเว…”
“เสียเวลาแค่นี้ไม่เป็นไรมั้ง”
แจยองหยิบกาแฟกระป๋องจากกระเป๋าของตัวเองยื่นให้ ซังอูดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือก็พบว่าตอนนี้ยังเป็นเวลาเดินเล่นในมหาวิทยาลัย เขาตอบตกลงแล้วรับกาแฟกระป๋องมาเปิด แจยองเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนงีบหลับไป จนกระทั่งซังอูดื่มกาแฟไปได้ครึ่งกระป๋อง อีกฝ่ายก็เอ่ยเรียกชื่อ
“ซังอู”
“ทำไมครับ”
“สเปกนายเป็นแบบไหน”
ซังอูนิ่วหน้ามองแจยอง แต่อีกฝ่ายยังคงหลับตาในท่าทางสงบนิ่งอยู่เช่นเดิม
“ถามเรื่องส่วนตัวแบบนั้นไปทำไมครับ”
“ปกติแล้วคนที่ ‘ไม่สนิทกันเลยสักนิด’ ก็มักจะใช้เวลาไปกับการถามคำถามไร้ประโยชน์แบบนี้แหละ”
“นั่นสินะครับ”
หลังจากตอบไปแบบนั้นซังอูก็วิเคราะห์คำถามของแจยอง เขาไม่เคยคิดเรื่องนั้นอย่างจริงๆ จังๆ มาก่อน แ
