งหยุด ซังอูหอบหายใจอย่างทรมานแทบขาดใจ
“เอาคืนมาครับ… เอาคืนมา”
ซังอูยื่นมือออกไปอย่างไร้เรี่ยวแรง แต่แจยองกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน เปิดกระเป๋าของซังอูราวกับเป็นของตัวเอง แล้วหยิบขวดน้ำออกมากรอกลงคอ
“เป็นบ้าไปจริงๆ แล้วเหรอครับ”
“คงงั้นมั้ง”
ซังอูรับขวดน้ำที่อีกฝ่ายโยนมาให้แล้วยกขึ้นดื่ม การวิ่งอย่างปุบปับทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง ทิวทัศน์รอบข้างในตอนนี้ดูแปลกตา ที่นี่เป็นสนามหญ้าที่มีนักศึกษาหลายคนกำลังพักผ่อนอยู่ตามมุมต่างๆ อย่างอ่อนแรงเหมือนผ้าเหี่ยวๆ ที่เพิ่งออกจากเครื่องซักผ้า ห้าเทอมที่ผ่านมาซังอูไม่เคยเหยียบย่างเข้ามาที่นี่เลยสักครั้ง
“ทำอะไรอยู่ รีบนั่งสิ”
แจยองนั่งแปะลงบนพื้นหญ้าแล้วตบๆ พื้นที่ข้างตัว เขาใช้กระเป๋าเป้ของซังอูต่างหมอนนอนหงายกางแข้งกางขาและประสานมือรองไว้ที่ท้ายทอย ดวงตาคู่นั้นปิดลง ริมฝีปากหยักโค้งอย่างอารมณ์ดี แสงแดดส่องกระทบเส้นผมของเขาเป็นประกายเจิดจ้า
“เอากระเป๋าผมคืนมาครับ”
“ฉันใช้อยู่”
“บอกให้เอาคืนมาไงครับ”
“งั้นก็ไปเอาหมอนใบอื่นมาให้สิ”
ซังอูนั่งยองๆ ลงแล้วดึงกระเป๋าออกทันที แต่แจยองใช้สองแขนสอดไว้จึงแย่งไปไม่ได้
“ไหนว่าจะเตรียมพรีเซนต์ไงครับ”
“ก็จะซ้อมที่นี่ไง”
