ซังอูแล้วลากไปโดยไม่ทันตั้งตัว ซังอูพยายามสะบัดมือออก แต่คราวนี้แจยองจู่โจมจากทางด้านหลัง ซังอูเพิ่งเคยเจอเรื่องแบบนี้ครั้งแรกจึงรู้สึกพูดไม่ออก ในระหว่างนั้นอีกฝ่ายก็แย่งกระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่บนไหล่ไป แล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
“เดี๋ยวครับ รุ่นพี่!”
ต่อให้เรียกเสียงดังแค่ไหน ฝ่ายนั้นก็ไม่ยอมหยุด
‘นั่นมันไอ้บ้าของแท้เลยนี่หว่า’
ถึงจะรู้สึกว่ามันเหลวไหลสิ้นดี แต่ซังอูก็ทำได้แค่วิ่งตามอยู่ด้านหลัง เพราะเขาเดาไม่ออกเลยว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรกับกระเป๋าเป้ของตน ถ้าเป็นจางแจยองล่ะก็ ต่อให้เทของทั้งหมดทิ้งลงท่อระบายน้ำเสียก็ไม่นับว่าเกินไป
จากตอนแรกที่วิ่งเหยาะๆ เมื่อเห็นว่าซังอูใกล้จะตามทัน แจยองก็เร่งสปีด
“หยุดเดี๋ยวนี้นะครับ!”
แจยองวิ่งสุดฝีเท้าโดยสะพายกระเป๋าเป้ไว้ด้านหน้า มีครั้งหนึ่งที่ปลายนิ้วของซังอูเฉียดไหล่ของแจยองไป แต่แจยองก็วิ่งหนีทิ้งห่างราวกับจะเยาะเย้ย เขายังจำได้แม่นเลยว่าอาทิตย์ที่แล้วเพิ่งวิ่งสุดชีวิตไป และตอนนี้สถานการณ์เดียวกับตอนนั้นก็วนกลับมาอีกครั้ง
“โอ๊ย…เหนื่อย”
แจยองวิ่งอ้อมคณะวิศวกรรมศาสตร์ ผ่านสนามฟุตซอล ร้านสะดวกซื้อ และสโมสรนักศึกษาไปจนถึงสนามหญ้ากว้างใหญ่หน้าประตูทางเข้าเขาถึ
