คอ เรียกชื่อส่งเดช สัมผัสใบหน้า กลั่นแกล้ง และกวนประสาท
ซังอูเกลียดพฤติกรรมแบบนั้นมาก ถึงในต่างประเทศจะมีวัฒนธรรมที่ว่าให้กอดเด็กบ่อยๆ แต่ซังอูไม่ได้โตมาในครอบครัวที่มีสภาพแวดล้อมแบบนั้น ในโลกของซังอูคนที่สามารถแตะเนื้อต้องตัวเขาได้มีเพียงเพศตรงข้ามที่เป็นคนรักของเขาเท่านั้น และมันต้องมีขอบเขต ต่อให้เป็นการกระทำที่ไม่มีเจตนาร้าย แต่มันก็รังแต่จะทำให้เขารู้สึกแย่เท่านั้น
“อย่าคิดไปเองครับ ไม่มีอะไรหายทั้งนั้น เพราะมันยังคงเลวร้ายสุดๆ คิดว่าแกล้งทำตัวเป็นคนดีแล้วจะมีอะไรเปลี่ยนไปเหรอครับ ผมยังรู้สึกไม่ดีเหมือนเดิม และไม่คิดจะคลายความรู้สึกนี้ด้วยครับ”
“เห็นดีๆ อยู่พักหนึ่ง นี่เอาอีกแล้วแฮะ”
แจยองพึมพำด้วยสีหน้าเฉยชา ในขณะที่จีฮเยเบิกตากว้างเหมือนกระต่าย
“นายน่ะ พรุ่งนี้มีพรีเซนต์นะ กล้าเหรอ?”
การเย้ยหยันของแจยองทำให้ซังอูหงุดหงิดจนพลาดโอกาสเตือนไม่ให้อีกฝ่ายแตะต้องตัว
“พรุ่งนี้ไม่ต้องเข้าเรียนนะครับ ผมจะเล่นคนเดียวสามบทเอง”
“ก็จะเข้าอะ”
แจยองบิดขี้เกียจพลางพูดอย่างเกียจคร้าน
“โทษทีนะ จีฮเย พี่ขอพาตัวซังอูไปก่อนล่ะ พอดีพรุ่งนี้มีพรีเซนต์สำคัญที่ยิ่งใหญ่มากน่ะ”
“อ้อ…ค่ะ!”
จากนั้นแจยองก็จับข้อมือของ
