ต่เมื่อลองรวบรวมผู้หญิงที่เขารู้สึกประทับใจแม้เพียงเล็กน้อยมาจนถึงตอนนี้เขาก็จับทางได้ในทันใด
“ผมชอบคนที่หน้าตาสุภาพเรียบร้อย นิสัยสุขุมลุ่มลึกครับ”
“อ้อ สไตล์คุณครูโรงเรียนอนุบาล”
ซังอูไม่สนใจคำพูดนั้นและยกกาแฟขึ้นดื่มโดยไม่พูดอะไร ครู่หนึ่งหลังจากนั้นคำถามที่สองก็ถูกส่งมา
“มีรักครั้งแรกเมื่อไหร่”
“ไม่รู้ครับ”
“ไม่รู้?”
“ก็ขอบเขตมันคลุมเครือนี่ครับ ถ้ารุ่นพี่กำหนดมาให้ชัดเจนผมจะตอบครับ”
แจยองขมวดคิ้วและลืมตาขึ้น ดวงตาถูกแสงแดดสาดส่องเห็นเป็นสีน้ำตาล เมื่อเห็นอีกฝ่ายจ้องตาเขาเขม็ง ซังอูก็อธิบายเพิ่ม
“หมายถึงตอนที่เริ่มคบหาใครครั้งแรก หรือตอนที่มีเพศสัมพันธ์ครั้งแรก รุ่นพี่ต้องใช้คำพูดให้ชัดเจนสิครับ”
แจยองกลอกตาด้วยสีหน้าไม่เข้าใจเช่นเดิม
“นายเคยชอบใครหรือเปล่า”
“ถ้าหมายถึงในแง่นั้น… รักครั้งแรกของผมคือตอนหกขวบ และอีกฝ่ายไม่ใช่มนุษย์ครับ”
ได้ฟังดังนั้นแจยองก็หัวเราะเยาะซังอูทันที แต่ซังอูกลับหัวเราะเยาะแจยองมากกว่า ซังอูไม่เชื่อในความรักที่ขึ้นอยู่กับอารมณ์ความรู้สึกเหมือนที่เห็นในโทรทัศน์ เขามองว่ามันเป็นความเข้าใจผิดที่คนไร้วิจารณญาณเอาไปปนกับความใคร่ และคิดว่ามันเป็นคำโกหกที่รัฐบาลใช้ยุยงส่งเสริ
