นั้นเลยเหรอ”
“คนเขานั่งอยู่เฉยๆ จู่ๆ ดันถูกจับคู่กับใครไม่รู้ก็ต้องไม่พอใจอยู่แล้วหรือเปล่า”
“แค่พูดเองนี่คะ”
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ชอบ”
ซังอูใช้ทิชชู่เปียกหนึ่งแผ่นรวบเศษเนื้อกับน้ำซุปบนโต๊ะ นี่มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ย ซังอูไม่เข้าใจเลยสักนิด แต่ที่แน่ๆ คือมันน่าอึดอัดใจ เขาอยากลุกออกไปจากตรงนี้เร็วๆ แจยองหัวเราะขึ้นจมูกทีหนึ่งพลางมองซังอู
“ซัง…ชู?”
“พี่ซังอูบอกว่าเป็นชื่อเล่นตอนเด็กๆ ค่ะ น่ารักมากเลยใช่ไหมคะ”
“เหรอ? ดูเหมือนเราจะสนิทกับซังอูของพี่มากเลยนะ เรียกชื่อเล่นกันด้วย”
‘ซังอูของพี่?’[2]
แม้แต่แม่ของเขายังไม่เคยพูดแบบนี้ด้วยซ้ำ ซังอูรู้สึกอาหารไม่ย่อยขึ้นมาทันที ไม่มีใครพูดอะไรอีกพักใหญ่ แต่ก่อนที่บรรยากาศเงียบๆ จะดำเนินไปเนิ่นนานกว่านี้ แจยองก็พูดทำลายความเงียบขึ้นมา
“ว่าแต่…วันนี้เธอจะไปไหนเหรอ”
“คะ?”
“วันนี้ดูแต่งหน้าจัดเต็มกว่าที่เจอคราวที่แล้วนะ”
“ฮ่าๆๆ… จำเรื่องแบบนั้นได้ด้วยเหรอคะ ตอนนั้นต้องย้ายของเลยแต่งแบบสบายๆ น่ะค่ะ ปกติแล้วจะไปไหนมาไหนฉันก็ใส่ใจภาพลักษณ์ของตัวเองนะคะ ฮ่าๆ”
“พี่หมายถึงวันพุธที่แล้วน่ะ”
“อ๋อ…วันนั้นก็มีเรื่องนิดหน่อย…ก็เลยตื่นสายน่ะค่ะ เกือบเข้าเรียนสา
