งกินข้าวด้วยกัน แต่จางแจยองกลับเป็นฝ่ายขอแยกตัวออกไป เขาจึงสามารถกินข้าวได้ตามเวลาโดยไม่ต้องห่วงว่าจะมีคนคอยก่อกวนจนท้องอืด
ช่วงเวลากินข้าวที่ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นช่างสงบสุขเหลือเกิน นอกจากนักศึกษาหญิงคนหนึ่งก็มีซังอูนั่งกินข้าวเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะที่ว่างเปล่า เสร็จแล้วก็ลุกขึ้น หลังจากนำถาดอาหารไปเก็บที่เคาน์เตอร์คืนภาชนะ นาฬิกาก็บอกเวลา 12:28 น. พอดี
เขาออกจากโรงอาหารในเวลาปกติในรอบหลายวันแล้วเปิดกาแฟกระป๋องที่แจยองให้ เวลาที่คุ้นเคย รสชาติที่คุ้นเคย และบรรยากาศที่คุ้นเคย การเดินเล่นจิบกาแฟทำให้เขารู้สึกสดชื่น เมื่อเดินเล่นรอบทางเดินเล่นครบหนึ่งรอบก็เป็นเวลา 12:41 น. ซังอูโยนกระป๋องกาแฟลงในถังขยะใบที่สองหน้าคณะวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ และมุ่งหน้าไปยังห้องสมุด
‘เรารู้สึกดี รู้สึกดีจริงๆ’
วันนี้ในห้องสมุดมีคนน้อยกว่าปกติจึงไม่มีปัจจัยรบกวนการอ่านหนังสือ หลังจากลงทะเบียนหนังสือและสแกนหนังสือใหม่แล้ว เขาก็ยืมหนังสือโปรแกรมมิ่งที่ออกใหม่แล้วไปนั่งที่
‘จะอ่านเล่มนี้จบไหมนะ’
ช่วงนี้แค่เรียนวิชาเอกอย่างเดียวตารางก็แน่นอย่างประหลาดจนเขานึกสงสัย แต่เขาก็เก็บหนังสือเล่มหนาไว้ในกระเป๋า แล้วหยิบหนังสือเรียน
