ใดๆ ไม่มีกาแฟรั่วไหลแม้สักหยด
“ดื่มๆ ไปเถอะน่า”
“นี่กำลังทำอะไรอยู่ครับ”
“คิดว่าฉันจะวางยานายหรือไง ฉันซื้อมาตั้งสิบหกกระป๋องแต่มันไม่อร่อย ฉันเลยเอามาทิ้งในปากนายนี่ไง”
‘อะไรของเขา’
ซังอูแคลงใจ พฤติกรรมที่ทำให้อดสงสัยไม่ได้กำลังก่อความวุ่นวาย เหมือนกำลังเรียงลำดับอนุกรม 2, 4, 6, 8… แล้วจู่ๆ ก็มี √55 โผล่มา
แจยองพูดเสริมอย่างเนือยๆ
“ฉันจะยกที่เหลือให้นายหมดเลย เพราะงั้นถอดหมวกทีเถอะ”
“คนเขาจะสวมอะไรก็ไม่ใช่เรื่องของรุ่นพี่ครับ”
ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ทำไมถึงเอาแต่พูดเรื่องหมวก? ซังอูเปิดกระป๋องและรู้สึกดีขึ้นเมื่อได้ยินเสียงอันสดชื่นที่ไม่ได้ยินมานาน เขาค่อยๆ ยกกระป๋องขึ้นแตะปาก เมื่อเอียงกระป๋อง เครื่องดื่มอุ่นๆ ก็ไหลเข้ามา
“นายว่ามันอร่อยเหรอ”
ซังอูไม่ค่อยรู้เรื่องรสชาติอะไรนั่นหรอก เขาเพียงแต่อ่อนไหวไปกับความรู้สึกสบายๆ ที่เคยรู้สึกอยู่ทุกวันก็เท่านั้น ซังอูไม่สนใจแจยองและเดินตรงไปทางคณะมนุษยศาสตร์พร้อมโอบกอดความหวังที่จะได้รับชีวิตประจำวันที่หายไปกลับคืนมา
