ลงวันเอ๊ย บินขึ้นฟ้าไปเลยไป’
ซังอูก้มหน้ามองพื้นและเดินอย่างมั่นคง
เดินออกจากร้านอาหารมาได้ไม่กี่ก้าว แจยองก็หยิบกาแฟกระป๋องออกมาจากกระเป๋าหนัง พื้นหลังสีดำและโลโก้คำว่า ‘แบล็กโฮลิก’ ขนาดใหญ่ที่คุ้นเคยดึงดูดสายตาของซังอูอย่างจัง อีกฝ่ายคิดจะดื่มล่อหน้าล่อตาเขาไม่ผิดแน่
‘ฉันรอเวลานี้อยู่แล้ว’
ซังอูเอาคำชี้แนะของจีฮเยมาปรับใช้ เขาเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ไว้ตั้งแต่วันก่อน เจ้าของร้านชำบอกว่ากาแฟ ‘แบล็กโฮลิก’ จะเข้าร้านอีกทีวันจันทร์ถัดๆ ไป เขาซื้อกาแฟแค่ในวันธรรมดา วันละหนึ่งกระป๋อง ดังนั้น จำนวนที่เขาต้องตุนไว้คือเจ็ดกระป๋อง เขาจึงไปซื้อที่ซูเปอร์มาร์เก็ตมาแล้วตามจำนวนนั้น แต่วินาทีที่เขาคิดว่าต้องเปิดกระเป๋าเป้ แจยองก็ยื่นกาแฟมาให้โดยไม่คาดคิด
“อะ เด็กส่งกาแฟ[2]”
ERROR ERROR TYPE ERROR[3]
เดิมทีเขาคิดว่าแจยองจะต้องแกล้งหยอกด้วยการเปิดกระป๋องกรอกใส่ปากตัวเองแล้วทำท่าอวดดีแน่ๆ ซังอูหยุดเดินโดยไม่รู้ตัว และรับกระป๋องมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
ซังอูตรวจดูกระป๋องใกล้ๆ ว่ามันปิดสนิทหรือไม่ แจยองเห็นดังนั้นก็พึมพำว่า ‘ไอ้บ้าเอ๊ย…’ ซังอูดูอย่างละเอียดก็แล้ว เขย่าดูก็แล้ว แต่กระป๋องกลับไม่มีร่องรอย
