ร้านอาหารอิตาลีต่างหาก เขาไม่เคยคิดว่าอาหารอร่อยหรือไม่อร่อย และเขาไม่เลือกกิน
การกินอาหารเป็นแค่ขั้นตอนการเพิ่มพลังงานเท่านั้น ถ้ามีสารอาหารครบถ้วนก็ไม่จำเป็นต้องคิดถึงเรื่องรสชาติหรือหน้าตา เพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องแบบนั้น คนโง่ที่มีขีดสีดำบนจมูกถึงได้ทิ้งอาหารเกาหลีราคาสามพันวอนมาเสียเงินอย่างไร้สาระอยู่ตอนนี้
“ซังอู นายเข้าใจที่เรียนไปเมื่อกี้หรือเปล่า”
“ถ้าไม่มีรุ่นพี่อยู่ก็คงเข้าใจแหละครับ”
“แปลกแฮะ ทั้งที่จำชื่อคนแค่สามพยางค์ไม่ได้แท้ๆ”
“คนที่ให้รุ่นน้องเช็กชื่อแทนในวิชาที่ต้องเข้าเรียน แถมยังมาหลับในวิชาที่ไม่มีประโยชน์กับตัวเองอย่างรุ่นพี่แปลกกว่าผมอีกครับ”
ระหว่างที่คุยกัน อาหารก็มาเสิร์ฟ ซังอูกินเข้าไปโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว แจยองหาว่าเขากินแบบไม่อร่อย แต่เขาก็กินต่อไปโดยไม่สนใจ
ซังอูกินเท่าที่จะกินแล้วลุกขึ้น เขารู้สึกอึดอัดใจกับการกินข้าวในที่ที่ไม่คุ้นเคยจึงอยากรีบออกไปเร็วๆ หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะตรงหน้ามีคนบ้าๆ บอๆ กำลังยิ้มกว้างโดยที่มีอะไรสักอย่างติดอยู่ที่จมูกอยู่ด้วยก็เป็นได้
“ซังอูยา”
แจยองจ่ายเงินเสร็จก็ตามเขามาติดๆ ในทันใด
“อากาศดีนะ ว่าปะ? เห็นท้องฟ้าด้วย”
‘ไอ้แม
