คะ ทำไมจมูกเปื้อนแบบนั้นล่ะ แต่งหน้าเตรียมแสดงละครเหรอคะ”
“เท่ปะ เด็กนี่เป็นคนทำ”
“อ้าว แจยอง มาทำอะไรที่วิศวะเนี่ย แล้วหน้าไปโดนอะไรมา”
“อ้อ มีธุระนิดหน่อยน่ะ ส่วนหน้าเด็กนี่เป็นคนทำ”
เวลามีคนทัก แทนที่จะอาย แจยองกลับชี้มาที่ซังอูโต้งๆ แล้วบอกทุกคนว่าเป็นฝีมือของเขา ชัดเจนราวกับเขียนอ้างอิงในวิทยานิพนธ์ ช่างเป็นคนที่แปลกจริงๆ และในวันนั้นซังอูก็ได้เรียนรู้ความหมายของคำว่า ‘อับอายขายหน้า’
ทุกครั้งที่ถูกแนะนำให้กับคนรู้จักของแจยอง ซังอูจะรู้สึกเหมือนถูกโจมตี พอออกมาจากโถงทางเข้า ซังอูก็อยู่ในสภาพรุ่งริ่งแล้ว หลังจากถูกลากไปนั่นมานี่ รู้ตัวอีกทีเขาก็มายืนอยู่หน้าร้านพิซซ่าในมหาวิทยาลัย
“ไม่ชอบพิซซ่าเหรอ”
แจยองถามหลังจากนั่งลงที่โต๊ะแล้ว ซังอูตอบไปด้วยอารมณ์ยอมจำนน
“เปล่าครับ”
“แล้วทำไมนิ่งจัง”
“ช่วยลบมันออกทีได้ไหมครับ”
“ไม่ลบอะ”
แจยองยิ้มกว้างแล้วมองดูเมนู เขาสั่งพิซซ่าหนึ่งถาดกับรีซอตโต้อีกสองถ้วยโดยไม่ถามความเห็นของซังอู
“ส่วนพาสต้านายบอกว่าไม่ชอบก็เลยไม่สั่ง”
จากนั้นเขาก็ทำเหมือนตัวเองเอาใจใส่หรืออะไรทำนองนั้น
ซังอูทำเสียง ‘ชิ’ ในใจ ที่เขาบอกว่าไม่ชอบพาสต้าเพราะว่าจางแจยองทำงานที่
